Τον Νυμφώνα σου βλέπω...



Η βυζαντινή μουσική -όπως την έχω κατανοήσει συν τω χρόνω- αναδεικνύει τις φωνητικές χροιές αποδίδοντας τους ρόλο μουσικών οργάνων...

Είναι -με τη δική μου σκέψη- ένα σύνολο φωνών, ένα σύνολο φωνητικών εκφράσεων, ένα σύνολο αποχρώσεων, που διακρίνεται για την μελωδία και την καθαρότητα του λόγου, καμία σχέση δηλαδή με αυτό που θα ζήσουμε και φέτος σε πλείστες των εκκλησιών -ειδικά σε μητροπολιτικούς ναούς- όπου χορωδίες ψαλτών θα συναγωνίζονται αλλήλους στην ιερά τέχνη του μακρόσυρτου αμανέ (πατέρα συγχωρεμένε κατανοείς τι γράφω, αν διαβάζεις από κει ψηλά...).

Είναι δε η βυζαντινή μουσική, φρονώ, μια φυσιολογική εξέλιξη του αρχαιοελληνικού λατρευτικού μέλους, τα αρχαία ελληνικά κείμενα που σώζονται το μαρτυρούν, επιτάσσουν επίσης την ποικιλία των φωνών και την καθαρότητα στην εκφορά του λόγου.

Αρέσκομαι να ακούω βυζαντινή μουσική, όχι στους ανωτέρω περιγραφόμενους «οίκους εμπορίου», αλλά κατά μόνας, εν «εκκλησίαις», δηλαδή εκεί όπου πραγματικά μπορώ να ευλογήσω τον θεό που πιστεύω.

Φέτος λοιπόν, καθημερινά και όλη την Μεγάλη Εβδομάδα, θα προσπαθήσω να βρω στο YouTube και να μεταφέρω εδώ επιλογές από την Ορθόδοξη Χριστιανική Υμνολογία που επεξηγούν και στηρίζουν τις παραπάνω σκέψεις, ήχους και φωνές που μου θυμίζουν τις ψαλμωδίες που έχω ακούσει σε μοναστήρια, μέσα στην υποβλητική νύχτα, όλα αυτά τα χρόνια που αναζητώ τον τρόπο να βιώσω το νόημα και όχι τον τύπο της πίστης...

Λάμπρυνον μου την φωνήν της ψυχής φωτοδότα και σώσον με... Καλή Μεγάλη Εβδομάδα, Καλή Ανάσταση, Καλό Πάσχα...