[μουσική συλλογή] Rock-a-change!!



01. Watching the wheels [John Lennon]
02. Here comes the night [Van Morrison]
03. Into the great wide open [Tom Petty & the Heartbreakers]
04. A soapbox opera [Supertramp]
05. Dream on [Nazareth]
06. Hey bulldog [The Beatles]
07. I'm not awake yet [Rory Gallagher]
08. I'd love to change the world [Ten Years After]
09. Hard hearted woman [Barclay James Harvest]
10. Sheep [Pink Floyd]
11. I love the night [Blue Oyster Cult]
12. Have you ever been lonely [Tommy Fogerty & The Blue Velvets]
13. White bird [It's A Beautiful Day]
14. Phantasmagoria in two [Tim Buckley]
15. Ballad of Easy Rider [The Byrds]
16. Our house [Crosby, Stills, Nash & Young]
17. I got a name [Jim Croce]
18. Latino chrome [The Doors]
19. Intuition [John Lennon]
20. Medley:Aquarius/Let the sunshine in [The 5th Dimension]

[μουσική συλλογή] Un Uomo Che Ti Ama...



01. Ho Voglia D' Innamorarmi [Francesco Baccini]
02. Un Uomo Che Ti Ama [Lucio Battisti]
03. Amore Mio [Gigi D' Alessio]
04. Come Mona Lisa (Live) [Mango]
05. Spente Le Stelle [Emma Shapplin]
06. Musica E (single version) [Eros Ramazzotti]
07. Le Cose in Comune [Daniele Silvestri]
08. Io Ti Daro Di Piu [Ornella Vanoni]
09. Tu Che L' Amavi [Al Bano]
10. Ore D' Amore [Fred Bongusto]
11. Io Che Amo Solo Te [Sergio Endrigo]
12. Sapore Di Sale [Gino Paoli]
13. Legata A Un Grannelo Di Sabbia [Nico Fidenco]
14. Quando L' Amore Diventa Poesia [Massimo Ranieri]
15. Io Amo [Fausto Leali]
16. Il Tempo Se Ne Va [Adriano Celentano]
17. Tu Sei L'Unica Donna Per Me [Alan Sorrenti]
18. Un Giorno Senza Te [Laura Pausini]
19. Io Mi Fermo Qui [Donatello]
20. Mi... Ti... Amo [Marcella]

[μουσική συλλογή] my autumn almanac

πρώτη ανάρτηση 09.2009
Αρχικός τίτλος: «my autumn almanac, μουσική για ένα φθινόπωρο...»

Το φθινόπωρο είναι μια παράξενη εποχή. Από τη μία το καλοκαίρι, έρχεται να εισβάλλει στις σκέψεις, στις διαθέσεις, στις ορέξεις σου. Από την άλλη ο χειμώνας, ρίχνει τη δική του σκιά, λίγο απειλητική, λίγο ελκυστική...

Στη μέση εσύ... Εσύ που πρέπει να ξεχάσεις τις τεμπέλικες καλοκαιρινές στιγμές, να τρέξεις να βάλεις πάλι τη δουλειά στη ζωή σου. Εσύ που πρέπει να θυμάσαι με εκείνο το γλυκό χαμόγελο τους καλοκαιρινούς έρωτες και να αγωνίζεσαι να τους κάνεις χειμερινές αγάπες. Εσύ που πρέπει να ζήσεις τη μελαγχολία σου, την αγωνία σου, τη δύναμη σου...

Απολογία...

«Γι' αυτό κι εγώ αποφάσισα να σώσω την ψυχή μου / και τράβηξα κατά την έρημο για να συγκεντρωθώ / μα ο άγγελος για ενέχυρο ζήτησε τη ζωή μου / τον πλήρωσα κι ακόμα του χρωστώ...»

Το τραγούδι αυτό, η «Απολογία» του Δήμου Μούτση από το Ενέχυρο, με γύρισε πολλά χρόνια πριν, σχεδόν δύο δεκαετίες, μου θύμισε μια κατάσταση που ζούσα τότε, που ξαναζώ ίσως τώρα καθώς η ζωή κάνει κύκλους και η ιστορία επαναλαμβάνεται...

Τελικά, σε όλα τα πράγματα, το κλειδί είναι το ρεφρέν, «ήρεμα κούκλα μου, ήρεμα κι απλά / γιατί τα λόγια είναι λίγα μα της καρδιάς πολλά»...

[μουσική συλλογή] dream-a-night...

Η εικονα που βλέπετε είναι σχεδόν αληθινή... Έτσι ξεκινάνε πάντα τα όνειρα που ντύνουν τη μουσική, με μια εικόνα, ένα κοντινό πλάνο, ένα φόντο, ένα αίσθημα, μια «διαδρομή»... Κάπου τον Αύγουστο, ένα βράδυ, χαλαρός και ήρεμος εν μέσω διακοπών, άρχισα να αναζητώ μουσικές που να γεμίζουν το χώρο, να δημιουργούν ατμόσφαιρα... Μάζεψα καμπόσα μουσικά θέματα, έτσι γίνεται πάντα, γέμισα ακούσματα και τα άφησα στην άκρη... Μέχρι που απόψε, αποφάσισα να τα ξαναπιάσω και να τα μοιραστώ με φίλους-«ακροατές» στο facebook...

[μουσική συλλογή] Buonanotte Fiorellino

πρώτη δημοσίευση στις 05.03.2008 στο blog μου
«A mezzanotte sai che io ti penserò, ovunque tu sarai sei mia...»[*1], η βραχνή φωνή του Adriano Celentano χρωματίζει τη νύχτα και οι σκέψεις αλλάζουν σε συναισθήματα.
«Buonanotte buonanotte fiorellino, buonanotte tra le stelle e la stanza...»[*2] συνεχίσε, πιό μαλακά, ο Francesco De Gregori, και στο μυαλό μου είχε αρχίσει να σχηματίζεται η συλλογή που σε λίγο θα γεμίσει μελωδία την ψυχή σας...
Λίγο η νύχτα, λίγο μια σειρά από ευχάριστες εικόνες που άρχισαν να περνούν από το μυαλό μου, λίγο ήχοι και φωνές ερωτικές και χαλαρωτικές συνάμα, βγήκε η συλλογή που κρατάτε στα χέρια σας...

[μουσική συλλογή] Testi D' Amore

* πρώτη δημοσίευση στις 10.01.2008 στο blog μου
Η πρώτη μουσική επιλογή της νέας χρονιάς έρχεται από πέρυσι... Το Testi D' Amore («στίχοι αγάπης» στα ελληνικά) είναι ένα μία από τις πρώτες συλλογές που έφτιαξα, πέρυσι τον Μάρτιο. «Για χάρη της» (της μουσικής συλλογής, της αγάπης...) μάζεψα μερικά από τα πιό αγαπημένα μου ιταλικά τραγούδια που μιλάνε (με τον τρόπο τους το καθένα) για την αγάπη. Στη συνέχεια, έψαξα και βρήκα και τους στίχους για να φτιάξω και το «βιβλιαράκι» με την ποίηση. Μετά έφτιαξα το εξώφυλλο, από μια φωτογραφία παλιά και - για μένα - εξόχως ερωτική, με μια ανεπιτήδευτη, αθώα πόζα μιας νέας κοπέλας.

Μου πήρε σχεδόν ένα χρόνο να το αποφασίσω, σήμερα όμως η συλλογή αυτή «κυκλοφορεί», παραδίδεται στα αυτιά σας, το μυαλό και την ψυχή σας.

[μουσική συλλογή] Per Lei (solo per lei...), μια μουσική παρόρμηση...

* πρώτη δημοσίευση στις 31.08.2007 στο blog μου
Πριν φύγω για διακοπές, είχα βάλει όρο στον εαυτό μου «κοίτα να γεμίσεις μπαταρίες, από Σεπτέμβρη θα τρέχεις και δε θα προλαβαίνεις...».
Και μετά άρχισαν οι φωτιές, η μαυρίλα γύρω μας, πάνω μας, μέσα μας...
Και μετά άρχισα μέσα μου να νιώθω κάτι να με πιέζει, να προσπαθεί να κυριαρχήσει...
Όταν ένας άνθρωπος είναι δημιουργικός, αυτό προϋποθέτει να αποδεσμεύει το μυαλό του από όλα αυτά τα στερεότυπα που τελικά οδηγούν τις μάζες σε μια αντίδραση, ένα συμπέρασμα, μια εικόνα, ένα αποτέλεσμα, μια σκέψη, αυτά που βγάζουν τη διαφορετικότητα «εκτός θέματος» γιατί η διαφορετικότητα αλλιώς δεν θα μπορέσει να ελεγχθεί και να μπει σε καλούπι...

Τάκη, Μάκη, Μανωλάκη...



Επειδή σήμερα κάποιο τηλεοπτικό κανάλι μας θύμισε την ιστορική ταινία του Κωνσταντάρα «τι 30, τι 40, τι 50», επειδή βλέπω να ζεσταίνει ο καιρός κι επειδή -φτώχια καταραμένη- βλέπω φέτος να γεμίζουν οι πέριξ παραλίες και προβλέπω να βγούν στη γύρα διάφορα γεροντοπαλήκαρα και να ακολουθήσουν σκηνές απείρου κάλλους (είπαμε Σιδερένιος ήταν μόνο ένας...), είπα να θυμηθώ και να θυμίσω ένα «δυνατό» τραγουδάκι...



[μουσική συλλογή] Jazzing the night...

*πρώτη δημοσίευση στις 08.01.2009 στο blog μου
[cover updated, may2011]
Και τώρα κλείστε τα μάτια και φανταστείτε... Μια μεγάλη αίθουσα, ένα music hall, από εκείνα που βλέπουμε στις παλιές αμερικάνικες ταινίες της εποχής της ποτοαπαγόρευσης ή ίσως και λίγο μετά... στη σκηνή παίζει μια μπάντα, και μετά άλλη και μετά άλλη... ο κόσμος σιγοτραγουδάει, χαίρεται, απολαμβάνει μελωδίες, φαγητό, ποτό, παρέα, ένα χαμόγελο ευτυχίας, ένα χάδι... κάποιοι χορεύουν, κάποιοι άλλοι περιμένουν το επόμενο κομμάτι... είναι ένα πάρτι, ένα μεγάλο πάρτι, όπου η μουσική έχει το ρόλο να κλείνει τα κενά, να γεμίζει τις ψυχές, να βοηθάει τη χαλάρωση, τη σκέψη, να φέρνει τους ανθρώπους πιο κοντά... αυτές ήταν οι σκέψεις που προκάλεσαν την πρώτη μουσική έκφραση του 2009 (βοήθησε ομολογώ και μια βραδιά με φίλους σε ένα όμορφο μέρος στην Αθήνα, στο Pecora Nera που μου θύμησε ένα άλλο αντίστοιχο υπέροχο μέρος πριν δυό χρόνια στο Βελιγράδι)...

Πρωτομαγιά... Καλό μήνα...



Κυριακή... Πρωτομαγιά... Η μέρα ξεκίνησε με βροχή... Συνέχισε με ήλιο... Η άνοιξη είναι εδώ για τα καλά... Το καλοκαίρι έρχεται...

Κι εγώ έδεσα την εικόνα των πορτοκαλανθών που περιμένουν τον ήλιο και τη ζέστη για να ανοίξουν, με την απαλή μουσική του Jean Michel Jarre, μουσική προσμονής, μουσική για τη μετάβαση από την άνοιξη στο καλοκαίρι...



Καλό μήνα και καλό καλοκαίρι..!!

[μουσική συλλογή] Inspirations... [vol. 5] [April]

*πρώτη δημοσίευση στις 26.04.2010 στο blog μου
Ο Απρίλιος ήταν ανέκαθεν ένας σημαντικός μήνας στη ζωή μου... Από την αρχή ως το τέλος του... Δεν πρόλαβα να ρωτήσω την μάνα μου αν το πρωταπριλιάτικο αστείο που έκανε του πατέρα μου εκείνον τον Απρίλιο του 1965 ήταν ότι «έσπασαν τα νερά», μπορεί και να ήταν, ξέρω όμως ότι το αστείο δεν κράτησε πάνω από 22 μέρες και ότι και τότε ήταν Πέμπτη 22 Απριλίου όταν έκανα για πρώτη φορά τον κόσμο ολόκληρο να ασχοληθεί με ... το άτομο μου! Από τότε πέρασαν πολλοί πολλοί Απρίληδες και ήταν όλοι τους –εξ’οσων θυμάμαι- πλήρεις γεγονότων και εμπνεύσεων, εν γένει χαρούμενοι αν και σκληροί καθώς πάντα υπήρχε μια σημαντική απόφαση που έπρεπε να παρθεί (όπως εκείνον τον Απρίλη που έπρεπε να οδηγήσω για τελευταία φορά τον πατέρα μου στο νοσοκομείο και πιστός στην εντολή του να «θάψω» μέσα μου αισθήματα και αντιδράσεις...).

[μουσική συλλογή] Inspirations... [vol. 4]

*πρώτη δημοσίευση στις 17.05.2010 στο blog μου
Καλημέρα και καλή βδομάδα... Ξεκινάω με γράψιμο... Πολύ γράψιμο... Γράψιμο για τα προς το ζην... Πρέπει άμεσα να ολοκληρώσω τα επικοινωνιακά εργαλεία που έχουν παραγγείλει κάποιοι πελάτες και πρέπει να είναι «στην τρίχα !!»... Έτσι, το μυαλό είναι προσηλωμένο κυρίως εκεί, στα προϊόντα και τις υπηρεσίες τους, στις ανάγκες τους... Παρέα μου στο γράψιμο η μουσική... Η μουσική που μου αρέσει... Δηλαδή, η καλή μουσική...

Μια τέτοια επιλογή καλής ροκ μουσικής, το Inspirations... [vol.4], θα σας δώσω και σήμερα, είναι μια από τις συλλογές που έφτιαξα για να ακούω είτε στο αυτοκίνητο για παρέα στις διαδρομές μου είτε στο γραφείο για παρέα στο γράψιμο μου.

[μουσική συλλογή] Inspirations... [vol. 3]


πρώτη δημοσίευση στις 02.12.2009
Ώρες ώρες, το μυαλό μας ακολουθεί παράξενες διαδρομές.
Ειδικά όταν υπάρχει πίεση...
Γιατί τότε υπάρχει και έμπνευση!!

Μια τέτοια διαδρομή σε ροκ μονοπάτια διάλεξα να μοιραστώ μαζί σας απόψε.
Μου προέκυψε ένα βράδυ μετά τις εκλογές της 4ης Οκτώβρη όταν η ένταση με την οποία έζησα την προεκλογική περίοδο, σε συνδυασμό με την ένταση που είχα στη δουλειά μου στην οποία προστέθηκε μια καινούργια συνεργασία αιχμής, βρήκε διέξοδο στην μουσική...

[μουσική συλλογή] Inspirations... [vol. 2]

πρώτη δημοσίευση στις 16.03.2008
Είχα υποσχεθεί από το Δεκέμβριο ότι το «Inspirations... [vol.1]» θα είχε και συνέχεια. Είχα ήδη ξεκινήσει να δουλεύω πάνω σε αυτή.Ώσπου...

Ώσπου, το Γενάρη (σημ. Ιαν. 2009) μια σειρά από απροσδόκητα περιστατικά ήρθαν και ακύρωσαν ξαφνικά όλη τη δημιουργικότητα μου. Λες και μια τεράστια γόμα άρχισε να κόβει βόλτες στο μυαλό μου σβήνοντας ότι όμορφο, καταργώντας αναμνήσεις και δημιουργικά ερεθίσματα, αφήνοντας πίσω κενό...

Και μετά ο Φλεβάρης, ένας μήνας έντονος, ένας μήνας με γεγονότα που με υποχρέωσαν να αναθεωρήσω πολλές από τις απόψεις που είχα για πρόσωπα και πράγματα.

[μουσική συλλογή] Inspirations... [vol. 1]

πρώτη δημοσίευση στις 18.12.2007
Δευτέρα βράδυ, έχω γυρίσει κουρασμένος από τη δουλειά, πλησιάζουν Χριστούγεννα (σημ. Δεκ. 2007) και κάτι μέσα μου μου λέει ότι φέτος ο Χριστός θα γεννηθεί δίπλα στο laptop, γενικά μια κατάσταση παράξενη...

...και ξαφνικά, βλέπω στο inbox να «φλασάρει» ένα PM από κάποιον πιτσιρικά από τη Θεσσαλονίκη: «kanoume allo ena ? sorry gia tin enoxlisi alla eida tis epiloges sou sto ''private affairs'' kai enthousiastika! ti tha eleges gia to volume ..?».

Ήταν μια κρύα χειμωνιάτικη νύχτα, ο αγέρας χτύπαγε τις τέντες με μανία, στα ορεινά χιόνιζε, μέσα στο σπίτι το άτομο προσπαθεί να ζεσταθεί με μια γουλιά (ή ίσως μερικές παραπάνω) Southern Comfort...

Αναστάσεως ημέρα, μέρα Λαμπρή...



Αναστάσεως ημέρα, λαμπρυνθώμεν Λαοί,
Πάσχα Κυρίου, Πάσχα.
Εκ γάρ θανάτου πρός ζωήν
καί εκ γής πρός ουρανόν, Χριστός ο Θεός.
Ημάς διεβίβασεν, επινίκιον άδοντας.



Καλή Λαμπρή λοιπόν να ξημερώσει για όλους, με το ψητό μας, το κόκκινο αυγό, τα κουλούρια, τα τραγούδια μας, τη χαρά και την αγάπη... Γιατί το Πάσχα των Ελλήνων είναι μέρα Λαμπρή...

Μεγάλο Σάββατο, η ανάσταση...



Η μυσταγωγία του τριημέρου πένθους για την ορθόδοξη κοινότητα ολοκληρώνεται το Μέγα Σάββατο, ημέρα της Ανάστασης. Το πρωί του Μεγάλου Σαββάτου ψάλλεται ο Εσπερινός της Ανάστασης, λεγόμενη και "Πρώτη Ανάσταση" και το τροπάριο «Ανάστα ο Θεός»...



Ἦχος βαρὺν
Ἀνάστα, ὁ Θεός, κρῖνον τὴν γῆν, ὅτι σὺ κατακληρονομήσεις ἐν πᾶσι τοῖς ἔθνεσι.


Ενδιαφέρον ιδιαίτερο, κειμενογραφικά και νοηματικά, έχουν και οι στίχοι του Ψαλμού που ακολουθεί, ανάμεσα στους οποίους παρένθετον είναι το τροπάριο...
Στίχ. Ὁ Θεὸς ἔστη ἐν συναγωγῇ Θεῶν, ἐν μέσῳ δὲ θεοὺς διακρινεῖ.
Ἀνάστα, ὁ Θεός, κρῖνον τὴν γῆν, ὅτι σὺ κατακληρονομήσεις ἐν πᾶσι τοῖς ἔθνεσι.

Μεγάλη Παρασκευή, ο θάνατος...



Η ζωή είναι στενά συνυφασμένη με τον θάνατο, ο θάνατος είναι η λύτρωση του μαρτυρίου, η επωδός της ζωής, καλής ή κακής, μακράς ή σύντομης, πλούσιας ή φτωχής... Γι'αυτό ο άνθρωπος, στον θάνατο, αναγνωρίζει και υμνεί την ζωή του, την καθημερινότητα του, το είναι του... Ως άνθρωπος, ως εικόνα και ομοίωση του θεού στον οποίο πιστεύει, τον οποίο λατρεύει...

Μεγάλη Πέμπτη, το μαρτύριο...



Η Μεγάλη Πέμπτη, η Σταύρωση, σηματοδοτεί το μαρτύριο του ανθρώπου, το σημείο εκείνο που η ζωή «αποχωρεί» προς τον θάνατο...



Η ελληνική παράδοση θέλει αυτό, το υπέρτατο μαρτύριο, να αντιμετωπίζεται στωικά, περήφανα, χωρίς οιμωγές, με πόνο βουβό, παρά τις ταπεινώσεις και τους εξευτελισμούς...



Έτσι, ο θάνατος που ακολουθεί το μαρτύριο δεν είναι πια πάθος, είναι λύτρωση, είναι υπόσχεση, είναι προσμονή της Ανάστασης...

Καλή Ανάσταση, καλό Πάσχα...

Θερμές και ειλικρινείς ευχές προς όλες και όλους...



Πιστεύω όλοι θα καταφέρουμε να ξεκουραστούμε μερικές μέρες, να αλλάξουμε παραστάσεις, να ξεφύγουμε από αρνητικές εμπειρίες... Το Πάσχα είναι η γιορτή της αγάπης, ας την προσφέρουμε απλόχερα, γιατί απλόχερα θα την λάβουμε... Καλή Ανάσταση, Καλό Πάσχα και εις το επανιδείν...

Τη Αγία και Μεγάλη Τετάρτη, ο Μυστικός Δείπνος...



«Το πρωί της Αγίας και Μεγάλης Τετάρτης τελείται η Θεία Λειτουργία και το απόγευμα γίνεται η Ακολουθία του Ευχελαίου και η τελετή του Νιπτήρος [φωτογραφία από την Μονή του Οσίου Λουκά Βοιωτίας, από το προσωπικό μου αρχείο], που είναι και ο Όρθρος της Μεγάλης Πέμπτης και αναφέρεται στο Μυστικό Δείπνο, οπότε και ψάλλεται το Κοντάκιο «Ότε οι ένδοξοι μαθηταί...»



Ότε οι ένδοξοι μαθηταί εν τω νιπτήρι του δείπνου εφωτίζοντο, τότε Ιούδας ο δυσσεβής, φιλαργυρίαν νοσήσας, εσκοτίζετο· και ανόμοις κριταίς σε τον δίκαιον Κριτήν παραδίδωσι. Βλέπε χρημάτων εραστά, τον δια ταύτα αγχόνη χρησάμενον· φεύγε ακόρεστον ψυχήν, την Διδασκάλω τοιαύτα τολμήσασαν. Ο περί πάντας αγαθός, Κύριε, δόξα σοι.

Συνεπής στην από Μεγάλης Δευτέρας συζήτηση μας επέλεξα να μοιραστώ μαζί σας απόψε δύο ερμηνείες του κοντακίου, απο τον Παλαιό Χορό των Κωνσταντινουπολιτών, την πρώτη αργή και μακρού χρόνου, την δεύτερη σύντομη, γρήγορη, αμφότερες όμως αποδίδουσες την κατάνυξη και ταυτόχρονα τη μεγαλοπρέπεια που εκπέμπονται από το Πατριαρχικό ύφος της Βυζαντινής μουσικής.

Καλή Μεγάλη Εβδομάδα, Καλή Ανάσταση, Καλό Πάσχα...

Ἁμαρτιῶν μου τὰ πλήθη...

Μπορεί η μουσική, η ποίηση, το μέλος, να είναι αποκομμένα από τους ανθρώπους, τους πιστούς;; Όχι δεν μπορεί και δεν πρέπει να είναι... Γιατί η υμνολογία της εκκλησίας μας δεν είναι παρά κομμάτι από την καθημερινότητα μιας εποχής, κομμάτι που διασώθηκε γιατί οι άνθρωποι αναγνώρισαν την κάποια αξία του και μπόρεσαν να το μεταφέρουν από γενεά σε γενεά παντρεύοντας το με τα μουσικά τους ερεθίσματα. Σήμερα Μεγάλη Τρίτη η εκκλησία μας υποδέχεται μια τέτοια σύνθεση στίχων και μελωδίας, το περίφημο ποίημα της μοναχής Κασσιανής που μελοποιήθηκε σε δοξαστικό τροπάριο σε ήχο πλάγιο τέταρτό.

Κύριε, ἡ ἐν πολλαῖς ἁμαρτίαις, περιπεσοῦσα γυνή,
τὴν σὴν αἰσθομένη Θεότητα, μυροφόρου ἀναλαβοῦσα τάξιν,
ὀδυρομένη μύρα σοι, πρὸ τοῦ ἐνταφιασμοῦ κομίζει.
Οἴμοι! λέγουσα, ὅτι νύξ μοι ὑπάρχει, οἶστρος ἀκολασίας,
ζοφώδης τε καὶ ἀσέληνος, ἔρως τῆς ἁμαρτίας.
Δέξαι μου τὰς πηγὰς τῶν δακρύων,
ὁ νεφέλαις διεξάγων, τῆς θαλάσσης τὸ ὕδωρ·
κάμφθητί μοι, πρὸς τοὺς στεναγμοὺς τῆς καρδίας,
ὁ κλίνας τοὺς οὐρανούς, τῇ ἀφάτῳ σου κενώσει·
καταφιλήσω τοὺς ἀχράντους σου πόδας,
ἀποσμήξω τούτους δὲ πάλιν, τοῖς τῆς κεφαλῆς μου βοστρύχοις·
ὧν ἐν τῷ Παραδείσῳ, Εὔα τὸ δειλινόν,
κρότον τοῖς ὠσὶν ἠχηθεῖσα, τῷ φόβῳ ἐκρύβη.
Ἁμαρτιῶν μου τὰ πλήθη, καὶ κριμάτων σου ἀβύσσους,
τίς ἐξιχνιάσει, ψυχοσῶστα Σωτήρ μου;
Μή με τὴν σὴν δούλην παρίδῃς, ὁ ἀμέτρητον ἔχων τὸ ἔλεος.

Επέλεξα απόψε δύο διαφορετικές ερμηνείες του. Η πρώτη, μαγευτική, μονοφωνική ψαλμωδία από τον Θρασύβουλο Στανίτσα, Άρχοντος Λαμπαδαρίου της Μεγάλης τοῦ Χριστού Εκκλησίας, σε ηχογράφηση από το Οικουμενικό Πατριαρχείο στις 16-4-1957. Ακολουθούν τα δύο μέρη της ηχογράφησης.





Αργή, κατανυκτική η ερμηνεία αυτή, αναδεικνύει τον μυστικό, ικετευτικό χαρακτήρα της Βυζαντινής μουσικής και συνδυάζεται με την προσευχή και το λιτό ύφος χωρίς τις ρινοφωνίες, τους άσκοπους ανατολισμούς και τα «αναμετζίδικα» ποικίλματα που μασκαρεύουν την ψαλμωδία!!

Είπαμε όμως και στην αρχή, η υμνολογία της εκκλησίας μας ήταν, είναι, κομμάτι της καθημερινότητας, άρα ο στίχος, η ψαλμωδία, έδενε πολλάκις με την μουσική, την χορωδία, είδος πιθανότατα αρχαιοελληνικής προέλευσης και σίγουρα ευρωπαϊκής (δυτικής αλλά και ρωσικής, προμεσαιωνικής αλλά και μεσαιωνικής) επιρροής.

Ως απότέλεσμα η άψογη ερμηνεία του τροπαρίου της Κασσιανής που ακολουθεί, άψογη εκτέλεση του τροπαρίου της Κασσιανής σε μουσική του Θεμιστοκλή Πολυκράτη, που θεωρείται ο παραγωγικότερος Έλληνας συνθέτης πολυφωνικής εκκλησιαστικής μουσικής, σε ερμηνεία από πολυφωνική χορωδία υπό τη διεύθυνση του Παναγιώτη Μαρίνου, την Μεγάλη Τρίτη στον Ιερό Μητροπολιτικό Ναό Ζακύνθου. Ακολουθούν και εδώ τα δύο μέρη της ηχογράφησης.





Επέλεξα σήμερα λοιπόν, να τοποθετήσω «απέναντι» δύο εκφράσεις του ιδίου πράγματος, την αυθεντική βυζαντινή μονοφωνία και την επίσης αυθεντική ελληνική πολυφωνία, για να δείξω αυτό που έγραψα και πιστεύω εκ βαθέων, ότι δεν είναι η έκφραση που δυναμώνει και αναδεικνύει την πίστη, αλλά η πίστη που δυναμώνει και αναδεικνύει την έκφραση...

Ἁμαρτιῶν μου τὰ πλήθη, καὶ κριμάτων σου ἀβύσσους, τίς ἐξιχνιάσει, ψυχοσῶστα Σωτήρ μου; Καλή Μεγάλη Εβδομάδα, Καλή Ανάσταση, Καλό Πάσχα...

Τον Νυμφώνα σου βλέπω...



Η βυζαντινή μουσική -όπως την έχω κατανοήσει συν τω χρόνω- αναδεικνύει τις φωνητικές χροιές αποδίδοντας τους ρόλο μουσικών οργάνων...

Είναι -με τη δική μου σκέψη- ένα σύνολο φωνών, ένα σύνολο φωνητικών εκφράσεων, ένα σύνολο αποχρώσεων, που διακρίνεται για την μελωδία και την καθαρότητα του λόγου, καμία σχέση δηλαδή με αυτό που θα ζήσουμε και φέτος σε πλείστες των εκκλησιών -ειδικά σε μητροπολιτικούς ναούς- όπου χορωδίες ψαλτών θα συναγωνίζονται αλλήλους στην ιερά τέχνη του μακρόσυρτου αμανέ (πατέρα συγχωρεμένε κατανοείς τι γράφω, αν διαβάζεις από κει ψηλά...).

Είναι δε η βυζαντινή μουσική, φρονώ, μια φυσιολογική εξέλιξη του αρχαιοελληνικού λατρευτικού μέλους, τα αρχαία ελληνικά κείμενα που σώζονται το μαρτυρούν, επιτάσσουν επίσης την ποικιλία των φωνών και την καθαρότητα στην εκφορά του λόγου.

Αρέσκομαι να ακούω βυζαντινή μουσική, όχι στους ανωτέρω περιγραφόμενους «οίκους εμπορίου», αλλά κατά μόνας, εν «εκκλησίαις», δηλαδή εκεί όπου πραγματικά μπορώ να ευλογήσω τον θεό που πιστεύω.

Φέτος λοιπόν, καθημερινά και όλη την Μεγάλη Εβδομάδα, θα προσπαθήσω να βρω στο YouTube και να μεταφέρω εδώ επιλογές από την Ορθόδοξη Χριστιανική Υμνολογία που επεξηγούν και στηρίζουν τις παραπάνω σκέψεις, ήχους και φωνές που μου θυμίζουν τις ψαλμωδίες που έχω ακούσει σε μοναστήρια, μέσα στην υποβλητική νύχτα, όλα αυτά τα χρόνια που αναζητώ τον τρόπο να βιώσω το νόημα και όχι τον τύπο της πίστης...

Λάμπρυνον μου την φωνήν της ψυχής φωτοδότα και σώσον με... Καλή Μεγάλη Εβδομάδα, Καλή Ανάσταση, Καλό Πάσχα...

Μα γιατί το τραγούδι να 'ναι λυπητερό...

...με μιας θαρρείς κι απ' την καρδιά μου ξέκοψε
κι αυτή τη στιγμή που πλημμυρίζω χαρά
ανέβηκε ως τα χείλη μου και με 'πνιξε
φυλάξου για το τέλος θα μου πεις...


Ο ρεμπέτης ροκάς, ή ο ροκάς ρεμπέτης, Νίκος Παπάζογλου αποχώρησε ησύχως σήμερα, νικημένος από τον καρκίνο. Πρέπει μάλλον να είπε κι ένα τελευταίο «θα πάω κι ας μου βγει και σε κακό...» πριν φύγει, αν και αυτό δε θα το μάθουμε ποτέ. Θα τον θυμόμαστε πάντα, γνήσιο εκφραστή της χαρμολύπης, στοιχείου ζωτικού της ιστορίας μας, της παράδοσης μας: ο (σωστός) Έλληνας βρίσκει πάντα τη λύπη μέσα σε αυτά που τον κάνουν να χαίρεται, αναζητά τη χαρά σε αυτά που τον θλίβουν, γελά και κλαίει συνάμα, κάνει τραγούδι το μοιρολόι, κάνει το θάνατο γλέντι, γιορτή..!!

Ο Νίκος Παπάζογλου ήταν ένας από τους ανθρώπους, τους Έλληνες, που έκανε αυτό το συναίσθημα στίχο και μουσική... Πολλοί, άλλος νωρίτερα άλλος αργότερα, τον αγαπήσαμε, μάθαμε να βρίσκουμε εμάς στη μουσική του, μάθαμε να περιμένουμε το κάτι καινούργιο που θα μας έδινε... Σήμερα, η καθημερινότητα μας φτώχεψε, άξαφνα, πολύ... Ο πολιτισμός μας πάλι -ευτυχώς- όχι, η μουσική που μας άφησε παρακαταθήκη θα μας συντροφεύει στο διηνεκές... Αντίο...

[μουσική συλλογή] On a given night...

πρώτη δημοσίευση στις 18.03.2010
Κάποια νύχτα... μια συγκεκριμένη νύχτα... μήνυμα... «ξέρεις... αντιγράφεις αυτό που έκανα... γιατί;;»... «εσύ αντιγράφεις !! εγώ που να ξέρω;;»... ήταν η αρχή... αρχικά το συναίσθημα έβαζε κανόνες εμπλοκής... σύντομα η λογική έβαλε στην πρώτη θέση τη συναίνεση, τη συζήτηση, τη διπλωματία... υποχώρησε... «είναι καλύτερο να τα κάνουμε ένα, θα έχουμε καλύτερο αποτέλεσμα !!»... «ναι, αλλά το ένα αυτό θα το έχουμε μαζί !!»... δέχτηκε... κάπως ασυναίσθητα, αυθόρμητα, σημασία έχει πως δέχτηκε... ήταν ένα παράξενο παιχνίδι της μοίρας... μια διαδρομή που τώρα άρχιζε...

Αποφάσισε να προχωρήσει χωρίς να σκεφτεί παραπάνω, αποφάσισε ότι θα πήγαινε ως εκεί που θα υπήρχε δρόμος, καλύτερα ως εκεί που θα μπορούσε να ανοίξει δρόμο... εξάλλου ήταν δύο μισά, από τη μια η σπιρτάδα, ο ενθουσιασμός, η αποκοτιά, από την άλλη η εμπειρία, η σιγουριά, η ήρεμη δύναμη, δυο μισά που συμπλήρωναν το ένα το άλλο... ήταν φανερό στις συζητήσεις, τους διαλόγους, τις συμπεριφορές, αυτή -θρασίμι σκέτο- ξεκίναγε διαδρομές με την αποκοτιά της, σίγουρη πως αυτός θα ήταν εκεί να την προφυλάξει, να την καλύψει, αυτός μπορεί να τσαντιζόταν, στο βάθος όμως έβρισκε ζωή και ενδιαφέρον στο όλο «παιχνίδι», το επιζητούσε...

Η μουσική, η νύχτα και η μέρα μετά...


Χθες το βράδυ λοιπόν το διασκέδασα πραγματικά... Ξεκίνησα στη σελίδα μου στο facebook να κάνω ένα «μουσικό πρόγραμμα» με παλιά λαϊκά και ολίγα ρεμπέτικα... Η αρχική πρόβλεψη ήταν για μια ώρα, τελικά κράτησε τρεις, ως τις 12, και παρέλασαν πολλοί και διάφοροι, ανάμεσα τους και άνθρωποι που είχα πολύ καιρό να ακούσω... Ακόμα και ένας νέος φίλος προστέθηκε, για να συνεισφέρει στην μουσική μας διαδρομή... Και πραγματικά το χάρηκα...

«Πέρα από το κέφι της βραδυάς, τελικά τι έμεινε;;», αναρωτιόμουν νωρίτερα σήμερα που κατέβαινα στο γραφείο μου. Έμεινε!! Έμεινε κάτι σημαντικό: όλη η βραδυά τελικά εξελίχθηκε σε ελεγεία στον έρωτα, όλοι ανακαλύψαμε μέσα μας την αγάπη, στις διάφορες διαστάσεις της, στις διάφορες εκφράσεις της. Και σίγουρα όλοι κοιμηθήκαμε μετά λίγο αλλαγμένοι... Αχ έρωτα...



Στην πορτοκαλιά από κάτω
Πλένει τα μπαμπακερά
Πράσινα έχει τα μάτια
κι η φωνή της βιολετιά
Αχ έρωτα!

Στην ανθισμένη την πορτοκαλιά από κάτω
Αχ έρωτα...

Τρέχει το νερό στ' αυλάκι
Με τον ήλιο στην καρδιά του
Τραγουδάει ένα σπουργίτι
πάνω στη μικρή ελιά
Αχ έρωτα!!

Στην ανθισμένη την πορτοκαλιά από κάτω
Αχ έρωτα...

Κι όταν θα'χει αποσώσει
Όλο το σαπούνι η Λόλα
Θα 'ρθουν οι μικροί Τορέρος,
Οι Τορέρος οι μικροί
Αχ έρωτα!!

Στην ανθισμένη την πορτοκαλιά από κάτω
Αχ έρωτα...

[μουσική συλλογή] Temptations... [vol. 6]

Το temptations... [vol.6] που πιστεύω θα ακούσετε απόψε είναι ο τελευταίος πειρασμός... Δηλαδή η τελευταία μουσική συλλογή στη σειρά των πειρασμών... Γιατί οι πειρασμοί γύρω μας δεν τελειώνουν, όπως δεν τελειώνει η σκέψη, όπως δεν στερεύει η μουσική, όπως δεν εξαντλείται ο λόγος... Γιατί όλα αυτά είναι αλληλένδετα και στενά συνδεδεμένα με την ανθρώπινη φύση μας... Γιατί ο πειρασμός είναι η ίδια μας η φύση, η ανθρώπινη μας διάσταση...

Έχει ομορφιά η μοναξιά;;



Όταν δουλεύω, ειδικά όταν γράφω, προτιμώ να το κάνω με τη συνοδεία μουσικής. Μόνος, εγώ και οι σκέψεις μου. Η τεχνολογία βοηθάει πλέον, ανοίγεις το iTunes, διαλέγεις βιβλιοθήκη, ενεργοποιείς το shuffle, πατάς το play και χάνεσαι στους ήχους και τις σκέψεις...

Κι εκεί, η μουσική έρχεται να δώσει χρώμα, ήχο, υπόσταση, να ομορφήνει ένα συνάισθημα από τη φύση του βαρύ κι αρνητικό...

Όχι, δεν είμαι πιά μοναχός, είμαι παρέα με παραστάσεις, ήχους εμπειρίες, βιώματα... Γιατί με τη μουσική τελικά «ποτέ δεν είμαι μοναχός μέσα στη μοναξιά μου...», όπως έγραψε ο Δημήτρης Χριστοδούλου, μελοποίησε (τι όμορφη λέξη...) ο Ζωρζ Μουστακί και τραγούδησε ο Αντώνης Καλογιάννης.



Έζησα μες στην παγωνιά, χωρίς την αγκαλιά σου,
μα σε σκεφτόμουνα βαθιά, σα να ’μουνα κοντά σου,
μέρες και νύχτες πέρασα και ήσουν η σκιά μου,
εσύ που είσαι μια ζωή και είσ’ η μοναξιά μου.

Ποτέ δεν είμαι μοναχός μέσα στη μοναξιά μου.

Έρχεσαι πάντα σιωπηλή, κοντά μου σαν τραγούδι,
κήπος βαθύς ο ύπνος μας κι εσύ λευκό λουλούδι,
στ’ αλήθεια πού θα πάει αυτό, με σένα μοναξιά μου,
να πνίγομαι στα όνειρα κι εσύ να ’σαι κοντά μου.

Ποτέ δεν είμαι μοναχός μέσα στη μοναξιά μου.

Μ’ έμαθες τόσα μοναξιά και τόσα έχω χάσει,
που κι αν μ’ αφήσεις μια στιγμή, τίποτα δε θ’ αλλάξει
κι αν έζησα στη μοναξιά, ποτέ δεν ήμουν μόνος
κι αν πέρναγε η μια πληγή, με τύλιγε ο πόνος.

Ποτέ δεν είμαι μοναχός μέσα στη μοναξιά μου.

Χαιρετίσματα και σκέψεις...

Είναι ένα από τα αγαπημένα μου τραγούδια... Πάντα συνοδεύει τα πρωινά εκείνα της ονειροπόλησης, χρήσιμη συνήθεια για να αποφύγεις την τρέλα που προκαλεί η πίεση της καθημερινότητας... Βρίσκω δε ιδιαίτερα όμορφη την εισαγωγή με τα παιχνίδια της κιθάρας...

Οι στίχοι έχουν χρειά πολιτική... Ή μήπως δεν έχουν;; Σκέφτομαι ότι τελικά όλη η ζωή μας, όλα γύρω μας, είναι ένας αγώνας «εξουσίας», μια τάση και πρόκληση να «κυβερνήσεις» ή να «κυβερνηθείς»...

Σκέφτομαι και αυτό που μου έλεγε παλιότερα ένας, καλύτερος από εμένα τότε, άνθρωπος, που με μυούσε στα «μυστικά» της διοίκησης, της εξουσίας: ότι η ηγεσία, η εξουσία, έχει μοναξιά... Η σωστή ηγεσία, η σωστή εξουσία...

Αρκετά όμως με τις σκέψεις, μουσική.. Χαιρετισματα (λοιπόν στην εξουσία)... Βασιλης Παπακωνσταντινου... Σε στίχους Αφροδίτης Μάνου...



Εγώ δε θέλω στη ζωή να κυβερνήσω
θέλω να μείνω οπαδός φανατικός
αυτών που πάντοτε την τρώνε από πίσω
και στο μηδέν ξαναγυρνάνε διαρκώς

Χαιρετίσματα λοιπόν στην εξουσία
εγώ κρατάω την ουσία κι ονειρεύομαι
παίρνω την κιθάρα μου και τραγουδάω
σας αγαπάω μα δεν παντρεύομαι

Εγώ δε θέλω να με κάνετε σατράπη
ούτε συνένοχο σε κόλπα ομαδικά
απ' το ραδιόφωνο σας στέλνω με αγάπη
τα τραγουδάκια μου και δυο γλυκά φιλιά

Χαιρετίσματα λοιπόν στην εξουσία
εγώ κρατάω την ουσία κι ονειρεύομαι
παίρνω την κιθάρα μου και τραγουδάω
σας αγαπάω μα δεν παντρεύομαι

Εγώ δε θέλω τον αρμόδιο να παίξω
να αποφασίζω κεκλεισμένων των θυρών
είμαι απ' αυτούς που πάντα μένουνε απ' έξω
γιατί δεν έχω ούτε γραβάτα ούτε παπιγιόν

Χαιρετίσματα λοιπόν στην εξουσία
εγώ κρατάω την ουσία κι ονειρεύομαι
παίρνω την κιθάρα μου και τραγουδάω
σας αγαπάω μα δεν παντρεύομαι

Όσο μπορείς...



Στίχοι παλιοί, όμως επίκαιροι...
Μια φωνή υποβλητική, οικεία...
Ήχος, μελωδία, το βιολί...
Σκέψεις που γεννιούνται αυθόρμητα...
Όσο μπορούν...
Όσο μπορείς...

(Καλημέρα και καλή εβδομάδα σε όλες και όλους...)



Όσο Mπορείς (Κ. Π. Καβάφης, 1913)

Κι αν δεν μπορείς να κάμεις την ζωή σου όπως την θέλεις,
τούτο προσπάθησε τουλάχιστον
όσο μπορείς: μην την εξευτελίζεις
μες στην πολλή συνάφεια του κόσμου,
μες στες πολλές κινήσεις κι ομιλίες.

Μην την εξευτελίζεις πηαίνοντάς την,
γυρίζοντας συχνά κ’ εκθέτοντάς την
στων σχέσεων και των συναναστροφών
την καθημερινήν ανοησία,
ώς που να γίνει σα μια ξένη φορτική. 

(Από τα Ποιήματα 1897-1933, Ίκαρος 1984) 

Yngwie .J. Malmsteen - Icarus Dream Fanfare



Όσοι αγαπάτε τους μουσικούς πειραματισμούς και την μίξη μουσικών ειδών αξίζει να σταθείτε στο κομμάτι αυτό του 1998, από τα νεώτερα του είδους. Μίξη ροκ με κλασσική μουσική, για την ακρίβεια σύνθεση κλασσική μουσικής με σολίστα τον Yngwie .J. Malmsteen και την ηλεκτρική του κιθάρα. Καλή μουσική παρέα για το μεσημεριανό διάλειμμα... Επειδή η ζωή μας τελικά δεν θα είχε ενδιαφέρον αν τα πράγματα δεν ανακατέυονταν από καιρού εις καιρόν, θα ήταν τελικά άχαρο αν όλα συνέχιζαν τον δικό τους δρόμο, βάσει σχεδίου και προγράμματος... Και επειδή πάντα θα υπάρχει έναν Ίκαρος που θα πρέπει να του μοιάσουμε χωρίς να λιώσουν τα φτερά μας από τον ήλιο...

σημείωση: Για το Concerto Suite for Electric Guitar and Orchestra In E Flat minor Op. 1 (ο πλήρης τίτλος του άλμπουμ) μπορείτε να διαβάσετε στο σχετικό λήμμα της wikipedia.

[μουσική συλλογή] Temptations... [vol.5]

«Τρεις πειρασμοί βασανίζουν τους ανθρώπους: η σεξουαλική επιθυμία, η περηφάνια και η δίψα για πλούτο. Όλες οι δυστυχίες της ανθρωπότητας προέρχονται από αυτούς τους τρεις πόθους». Ρομπέρ Ντε Λαμενέ, Γάλλος φιλόσοφος και συγγραφέας, ένας μεγάλος διανοητής και διαφωτιστής.

Αυτούς τους τρεις πειρασμούς δοκίμασα να χωρέσω, να ταιριάξω αρμονικά στο temptations... [vol.5], την αποψινή μου πρόταση. Το πέτυχα; Πολύ; Περίπου; Αυτό είναι κάτι που ο καθένας θα αποφασίσει για τον εαυτό του. Γιατί η μουσική τελικά είναι μια προσωπική υπόθεση, ανταποκρίνεται σε εμπειρίες, βιώματα, σκέψεις, επιθυμίες, πρόσωπα, παρουσίες, απουσίες...

[μουσική συλλογή] Temptations... [vol.4]

Επέστρεφε συχνά και παίρνε με,
αγαπημένη αίσθησις επέστρεφε και παίρνε με --
όταν ξυπνά του σώματος η μνήμη,
κ' επιθυμία παληά ξαναπερνά στο αίμα·
όταν τα χείλη και το δέρμα ενθυμούνται,
κ' αισθάνονται τα χέρια σαν ν' αγγίζουν πάλι.

Επέστρεφε συχνά και παίρνε με την νύχτα,
όταν τα χείλη και το δέρμα ενθυμούνται....

Κωνσταντίνος Π. Καβάφης (1912)

Η νύχτα... Πειρασμός νούμερο τέσσερα... Μια νύχτα σε ήχους μπλουζ... Ήχους μυστικούς, παράξενους, γεμάτους, δυνατούς... Ήχους που θα ξυπνήσουν αισθήσεις, σκέψεις, μνήμες...