Άσμα ασμάτων... [τι ωραία που είναι η αγάπη μου...]

Είναι φορές που δεν ξέρεις αν ο στίχος αναδεικνύει τη μουσική ή η μουσική τον στίχο... Και κάποιες από αυτές τις φορές είναι δύσκολο να ξεκαθαρίσεις τον ρόλο που παίζει η φωνή στο όλο σκηνικό... Προσπαθείς να καταλάβεις αν ο ερμηνευτής ζει το κομμάτι που ερμηνεύει, δεν ξέρεις αν αυτό που ακούς χτυπάει μέσα σου μια ευαίσθητη χορδή, δεν μπορείς να καταλάβεις τι σε μεταφέρει, που σε μεταφέρει...

Μια από αυτές τις φορές είναι το «Άσμα Ασμάτων», σε στίχους Ιάκωβου Καμπανέλλη και μουσική Μίκη Θεοδωράκη, στην πρώτη του εκτέλεση, από την Μαρία Φαρμαντούρη. Έχω την αίσθηση ότι όσα χρόνια και αν περάσουν, η ερμηνεία αυτή θα μείνει μοναδική, αξέχαστη, εντυπωσιακή, να χαρακτηρίζει μια ολοκληρη εποχή. Είναι η φωνή που μπλέκει με τον στίχο, που δημιουργεί εικόνες, που σε κάνει να κλείνεις τα μάτια σου και να ονειρεύεσαι την αγάπη σου με το «καθημερνό της φόρεμα κι ένα χτενάκι στα μαλλιά...»

Είναι αυτή ακριβώς η περισσή ομορφιά των λέξεων που ισορροπεί την θλίψη του περιεχομένου τους, είναι ακριβώς αυτή η περισσή μελωδία της μουσικής που ισορροπεί το λυπηρό της νόημα, είναι ακριβώς αυτή η λαμπρότητα της φωνής που ισορροπεί τον λυγμό της ψυχής. Ένα τραγούδι καθαρά ελληνικό, η χαρμολύπη που μάθαμε να βιώνουμε, η δύναμη που μάθαμε να παίρνουμε από την αδυναμία... Χαρείτε το μια φορά ακόμα...



Άσμα ασμάτων

Στίχοι: Ιάκωβος Καμπανέλλης
Μουσική: Μίκης Θεοδωράκης
Πρώτη εκτέλεση: Μαρία Φαραντούρη

Τι ωραία που είν’ η αγάπη μου
με το καθημερνό της φόρεμα
κι ένα χτενάκι στα μαλλιά.
Κανείς δεν ήξερε πως είναι τόσο ωραία.

Κοπέλες του Άουσβιτς,
του Νταχάου κοπέλες,
μην είδατε την αγάπη μου;

Την είδαμε σε μακρινό ταξίδι,
δεν είχε πιά το φόρεμά της
ούτε χτενάκι στα μαλλιά.

Τι ωραία που είν’ η αγάπη μου,
η χαϊδεμένη από τη μάνα της
και τ’ αδελφού της τα φιλιά.
Κανείς δεν ήξερε πως είναι τόσο ωραία.

Κοπέλες του Μαουτχάουζεν,
κοπέλες του Μπέλσεν,
μην είδατε την αγάπη μου;

Την είδαμε στην παγερή πλατεία
μ’ ένα αριθμό στο άσπρο της το χέρι,
με κίτρινο άστρο στην καρδιά.

Τι ωραία που είν’ η αγάπη μου,
η χαϊδεμένη από τη μάνα της
και τ’ αδελφού της τα φιλιά.
Κανείς δεν ήξερε πως είναι τόσο ωραία.

Καλές γιορτές και καλή μουσική...



Κάθε χρόνο στις γιορτές επιζητούμε την ξεκούραση... Και την αλλαγή διάθεσης... Αυτό εγώ το πετυχαίνω με την μουσική, το έχετε διαπιστώσει οι πιστοί φίλοι των σελίδων μου... Αυτό λοιπόν το blog θα γιορτάσει... Με μπόλικη μουσική (θέλω να μεταφέρω εδώ τα παλιότερα CD που είχα φτιάξει και δημοσιεύσει στο κεντρικό μου blog) και παράξενη, ευχάριστη διάθεση... Θα σας περιμένω... Καλές γιορτές εύχομαι προς ώρας... Και καλή μουσική...



Je vous parle d'un temps,
Que les moins de vingt ans,
Ne peuvent pas connaître,
Montmartre en ce temps là,
Accrochait ses lilas,
Jusque sous nos fenêtres,
Et si l'humble garni,
Qui nous servait de lit,
Ne payait pas de mine,
C'est là qu'on s'est connu,
Moi qui criait famine et toi,
Qui posait nue,

La Bohème, la Bohème,
Ca voulait dire, on est heureux,
La Bohème, la Bohème,
Nous ne mangions,
Qu'un jour sur deux.

Dans les cafés voisins,
Nous étions quelques uns,
Qui attendions la gloire,
Et bien que miséreux,
Avec le ventre creux,
Nous ne cessions d'y croire,
Et quand quelques bistrots,
Contre un bon repas chaud,
Nous prenaient une toile,
Nous récitions des vers,
Grouppés autour du poêle,
En oubliant l'hiver.

La Bohème, la Bohème,
Ca voulait dire,
Tu es jolie,
La Bohème, la Bohème,
Et nous avions tous du génie.

Souvent il m'arrivait,
Devant mon chevalet,
De passer des nuits blanches,
Retouchant le dessin,
De la ligne d'un sein,
Du galbe d'une hanche,
Et ce n'est qu'au matin,
L'on s'asseyait enfin,
Devant un café crème,
Epuisés, mais ravis,
Faut-il bien que l'on s'aime,
Et que l'on aime la vie.

La Bohème, la Bohème,
Ca voulait dire, on a vingt ans,
La Bohème, la Bohème,
Et nous vivions de l'air du temps.

Quant au hasard des jours,
Je m'en vais faire un tour,
A mon ancienne adresse,
Je ne reconnais plus,
Ni les murs, ni les rues,
Qu'y ont vus ma jeunesse,
En haut d'un escalier,
Je cherche l'atelier dont plus rien ne subsiste,
Dans son nouveau décor,
Momtmartre semble triste,
Et les lilas sont morts.

La Bohème, la Bohème,
On était jeunes,
On était fous,
La Bohème, la Bohème,
Ca ne veut plus rien dire du tout.

[μουσική συλλογή] Temptations... [vol.3]

Η θάλασσα ανέκαθεν αποτελεί πειρασμό... Κάθε είδους... Γι’ αυτό που είναι, γι’ αυτό που κρύβει, γι’ αυτό που φανερώνει... Θεωρητικά είναι ο ιδανικός τόπος δράσης, σε κρατάει πάνω της, σε κλείνει μέσα της, σε ρουφάει, σε ξεβράζει, σε ζωντανεύει, σε πνίγει... Κρύβει ζωή, κρύβει και θάνατο... Ακόμα και με τα μάτια μιας «Αγγέλου» (με αυτό το όνομα ήθελε να εμφανιστεί η φωτογράφος του εξωφύλλου).

Στη ζωή έχουμε μάθει να χτίζουμε τα πάντα σε «δίδυμα» που το ένα συμπληρώνει το άλλο... Έτσι και η θάλασσα, ο σημερινός μας πειρασμός είναι το δίδυμο που συμπληρώνει τη γη, λειτουργώντας αρμονικά, μαθηματικά στη σχέση αυτή: η γη έχει πάνω της τη ζωή και κλείνει μέσα της τους πόρους, τα ορυκτά, έτσι η θάλασσα αποκαθιστά «μαθηματικά» την αρμονία κλείνοντας μέσα της τη ζωή και αφήνοντας πάνω της τους πόρους, τον αέρα... Πραγματικός πειρασμός σκέψης και γνώσης...

The night has a thousand eyes...



Ώρα 01:44... Πριν λίγο μπήκα σπίτι... Απόψε έχω μια παράξενη διάθεση... Ήμουν από χθες στο χωριό... Είχα να πάω σχεδόν ενάμιση μήνα... Όμορφη χειμωνιάτικη φύση γύρω από το σπίτι... Το τζάκι για παρέα τα βράδυα... Τα δέντρα γεμάτα καρπό, μανταρίνια, πορτοκάλια, καθαρά βιολογική καλλιέργεια, το κόβεις, το ξεφλουδίζεις, το απολαμβάνεις...

Γύρισα με την σκέψη στο επόμενο ταξίδι... Ευτυχώς μπορώ να πειθαρχώ τη σκέψη... Ευτυχώς μπορώ ακόμα να ξεχωρίσω αυτό που πρέπει να γίνει σήμερα για να ετοιμάσει αυτό που θα προκύψει αύριο... Γιατί το σήμερα, το εδώ, το τώρα, έχει άλλη χροιά όταν ξέρεις ότι είναι η αφετηρία και όχι ο τερματισμός...

Μπήκα στο σπίτι σιγοσφυρίζοντας ένα ρυθμό... Ένα ρυθμό για τη νύχτα που με αγκάλιασε μια φορά ακόμα στο ταξίδι αυτό της επιστροφής... Αυτή τη νύχτα που είναι γλυκιά όσο πικρή κι αν προσπαθεί να γίνει, που είναι σκοτεινή όσο κι αν φωτίζει μέσα μας σκέψεις και συναισθήματα... Τη νύχτα που έχει χίλια μάτια να μας παρακολουθούν...

Έψαξα και βρήκα τον ρυθμό... Είναι το «The Night Has A Thousand Eyes» από το Κουϊντέτο του Horace Silver... Ηχογραφήθηκε στη Νέα Υόρκη στις 18 Ιουλίου του 1956... Με πρωταγωνιστές τον Donald Byrd στην τρομπέτα και τον Hank Mobley στο τενόρο σαξόφωνο... Κοντά τους ο Horace Silver στο πιάνο, ο Doug Watkins στο μπάσο και ο Art Taylor στα τύμπανα... Όλοι «ιερά τέρατα» της τζάζ...



Για την ιστορία, το μουσικό κομμάτι που μόλις ακούσατε υπάρχει στον δίσκο βινυλίου (για CD δεν παίρνω όρκο) «Silver's Blue» που ηχογράφησε ο Horace Silver για την Columbia το 1956 και είναι μία από τις πρώτες ηχογραφήσεις του κουϊντέτου του. Το «The Night Has a Thousand Eyes» είναι σύνθεση του Jerry Brainin, γράφτηκε με στίχους του Buddy Bernier για την ταινία (1948) «Night Has a Thousand Eyes» και έχει γνωρίσει μερικές εξαιρετικές ερμηνείες διαχρονικά από καλλιτέχνες όπως ο John Coltrane το 2001 και ο Harry Belafonte στο ξεκίνημα της καριέρας του το 1950, ενώ μία από τις καλύτερες ερμηνείες των στίχων μας πρόσφερε η Carmen McRae στη δεκαετία του '60.

Καλό βράδυ...