You hide those things so well...

«You hide these things so well, there's no finding», ένα υπέροχο –και πραγματικά «επικίνδυνο»- μουσικό κομμάτι που σε κάνει να κολάς, που κάνει τη σκέψη σου να γυρίζει πίσω, μπρος, πίσω, μπρος...

Ήχος με έντονες Indie επιρροές, που περιπλανάται στα όρια της soul, του blues, της ροκ, με ενορχήστρωση που στους παλιότερους θα θυμίσει ήχους ψυχεδελικούς από τη δεκαετία του ‘60 και -κυρίως- του ‘70...

Είναι το Jism, από τον πρώτο δίσκο των Tindersticks, μιας ρόκ μπάντας από το Νόττινχαμ, που πήρε τό όνομα της σε μια ελληνική παραλία, όταν ο -βαρύτονος- ιδρυτής και τραγουδιστής της Stuart I. Staples βρήκε μπροστά του ένα κουτί γερμανικά σπίρτα. Η ευφάνταστη ενορχήστρωση «ανήκει» στον Dickon Hinchliffe.



If she'd have known
She'd have shown me in
I need to taste her pain
For encouragement


If she'd have known
She'd have shown me in
I need to taste her pain
For accomplishment


See, I can only take it out on you
There's no-one else I can trust
See, I can only take it out on you
There's no-one else but us around


You hide these things so well


There's no finding
You hide these things so well
There's no finding, no finding


And the pink runs into the blue
There are no edges
How do I know where you are tonight?
Need these paper cuts
Need those gravel grinds
Need those pinches to wake me
Give up the drugs
Take the power I offer
Oh the deeper I go
The further I fall
The more I know
The tighter your grip around me
So easily broken
Running down your skin


And the pink runs into the blue
If there's ever anyone else, I'll understand
- And kill them
And I'll overflow your every inlet
You will not cough and spit
You'll welcome me in


And I tell you with my tongue between your toes
If there's ever anyone else
Don't let them do this
And I'll laugh and revel
As you scratch and crawl
If there's ever anyone else
Just show them the ugly mess


You hide these things so well
There's no finding
You hide these things so well
There's no finding, no finding

Beyond the invisible... [Anasa, καλή επιστροφή...]


Το έμαθα -δηλαδή το διάβασα- το Σαββατοκύριακο... Μια καλή φίλη, ένας άνθρωπος που βρήκε κάποτε μέσα από την -προβοκατόρικη- αντίδραση μου, την ευκαιρία να αναδείξει το ταλέντο της στο γράψιμο, στην έκφραση, αντιμετωπίζει κάποιο πρόβλημα υγείας, τόσο σοβαρό ώστε να σκέφτεται να σταματήσει να γράφει, να εκφράζεται, να αποτυπώνεις και να μοιράζεται τις σκέψεις της μαζί μας... Έκλεισε το σημειωματάριο της και μας το ανακοίνωσε, όμορφα, αφηγηματικά, σοβαρά, στο blog της...
Σας ευχαριστώ όλους για την στήριξή σας σε αυτό το ιστολόγιο. Όλους, ακόμη κι αυτούς που θα ήθελαν να μην υπάρχει. Λόγω σοβαρών προβλημάτων υγείας αυτή ήταν η τελευταία ανάρτηση. Να είστε όλοι καλά, ευτυχισμένοι, με γεμάτη ψυχή και πάνω από όλα υγιείς για εσάς και τις οικογένειές σας! Μια ευχή... θα ήθελα η ΑNASA, αυτή που τόσο λάτρεψα, να βρίσκεται πάντα στις καρδιές σας.


Σας ευχαριστώ!

Μόνο που έκανε ένα λάθος... Ένα λάθος που το ομολόγησε αρχή αρχή... «Ο καθένας έχει την αξία του κι αυτή δεν βρίσκεται πουθενά αλλού παρά μόνο στη Ψυχή και στις προθέσεις»...

Η λέξη κλειδί είναι η Ψυχή, είναι αυτό που δίνει μορφή στην έκφραση, την σκέψη, τον λόγο, είναι που μας κρατάει ζωντανούς, είναι αυτό που μας παρακινεί, που μας δίνει δύναμη να συνεχίζουμε, να είμαστε εκεί έξω, μαζί με γνωστούς και αγνώστους...

Γιατί έρχεται από εκεί μέσα βαθιά, από μέρη ανεξερεύνητα, από μονοπάτια που δεν ξέρουμε αν θέλουμε να βαδίσουμε κι αν θελήσουμε δεν ξέρουμε αν μπορούμε να τα βρούμε, μέρη πέρα ακόμα κι από το αόρατο, πέρα από τη φαντασία...

Αν θες μια συμβουλή καλή μου φίλη, άφησε την ψυχή σου ελεύθερη να εκφράζει πάντα αυτό που σκέφτεσαι, αυτό που νιώθεις... Μην την περιορίσεις σε αρχές και τέλη, μην της στερήσεις την ελευθερία, μην την κάνεις να υπακούσει σε κανόνες... Το έκανες όταν ξεκίναγες να ανακαλύπτεις ότι μπορείς (θυμήσου...), άρα μπορείς να το κάνεις και τώρα, τώρα που έχεις ανάγκη, που θέλεις να μπορείς !!

Και κάτι ακόμα, θα δεις πως ο δρόμος που πριν καιρό διάλεξες δεν έχει τέλος, ούτε επιστροφή, θα δεις πως ότι και να γίνεις, θα έχεις μια εσωτερική παρακίνηση να εκφράζεσαι, να γράφεις, να δημιουργείς, θα καταλάβεις πως είναι η ψυχή σου που θα σταματήσει, όχι εσύ που θα της πεις να το κάνει. Γιατί από την ώρα που «το μικρό, δειλό, φοβισμένο μολύβι, έγινε πένα χρυσή, έφυγε από το ταπεινό τετράδιο με τις φαιές γραμμωτές σελίδες, βρήκε και βάδισε σταθερά το δρόμο προς τα λευκά, παχιά, ολόλαμπρα χαρτιά, απέκτησε στυλ, νεύρο, ταυτότητα, ΑΝΑΣΑ...», από την ώρα εκείνη έχεις μπει σε δρόμο που δεν έχει πίσω, παρά μόνο μπροστά...

Σε χαιρετώ και περιμένω την επόμενη ...ANASA σου!! Όποτε έρθει... Ίσως πιό κοφτή, πιο αδύναμη, πιο κουρασμένη αλλά πάντα ζωντανή και ατίθαση...!!

[μουσική συλλογή] Dos Gardenias... (2 CD)



Η μουσική αυτή συλλογή είναι μία από τις παλιές μου, ακυκλοφόρητη ως σήμερα... Φτιάχτηκε τρία χρόνια πριν, τον Αύγουστο του 2007.

Μουσικές και ρυθμοί από την Λατινική Αμερική, παλιά και νεώτερα κομμάτια, που διάλεξα εκείνο το καλοκαίρι για να συνοδέψουν τις καλοκαιρινές μας διακοπές στη Σκόπελο. Ταξιδεύαμε από Βόλο, με ένα πλοίο που μόνο τα κουπιά και ο μαύρος χοντρός τυμπανιστής του έλειπαν για να θυμίζει γαλέρα, έτσι υπήρχε άφθονος χρόνος... Και υπήρχε και το laptop...

Βάλαμε από ένα ακουστικό με τη γυναίκα μου και αρχίσαμε να διαλέγουμε τραγούδια, μέχρι που αποκοιμήθηκε και συνέχισα μόνος... Το πρώτο CD τέλειωσε πριν ακόμα πιάσουμε Σκιάθο, το δεύτερο το έφτασα στα μισά του αργότερα, σταμάτησα όταν η μπαταρία του laptop αποφάσισε ότι «δεν πάει άλλο...», το τελειώσαμε ένα βραδάκι στη βεράντα του ξενοδοχείου μας...

Το ονόμασα «Dos Gardenias», primo και segundo, δε μπορώ να θυμηθώ το ερέθισμα που με βοήθησε. Η φωτογραφία του εξωφύλλου προέκυψε μετά, όταν επιστρέψαμε, με μια αναζήτηση στο internet...

Το πρώτο CD, Dos Gardenias [primo], χώρεσε τα παρακάτω είκοσι κομμάτια...
01. Dos Gardenias [Manolo Vega]
02. Veinte Anos [Maria Teresa Vera]
03. Canto Das Tres Racas [Clara Nunes]
04. Tango Negro [Juan Carlos Caceres]
05. Recado Bossa Nova [Hank Mobley]
06. Cielito Lindo [Septeto Habanero]
07. Isla Verde [Noro Morales & His Orchestra]
08. Por Una Madre [Benny More]
09. Quanto Vuelva A Tu Lado [Gato Barbieri]
10. Esperame en el cielo [Celia Cruz]
11. Nosotros [Abelardo Barroso]
12. Rosas Secas [Barbara Luna]
13. He Perdido Contigo [Grupo Raison]
14. Ecos [Joel Nascimento]
15. Como La Mariposa [Leyaniz Lopez]
16. Milonga Triste [Gato Barbieri]
17. Un Cubano En Nueva York [Luis Bofil]
18. Favela [Pete Jolly]
19. Quando Me Querias Tu (When You Loved Me) [Linda Ronstadt]
20. Sangue De Beirona [Cesaria Evora]



Το δεύτερο CD, Dos Gardenias [segundo], χώρεσε τα παρακάτω είκοσι ένα κομμάτια...
01. Cubano Chant [Art Blakey Percussion Ensemble]
02. Amor Amor [Manolo Vega]
03. Roda [Gilberto Gil]
04. El Cuarto De Tula [Celina Gonzalez]
05. Mami Te Gusto [Felix Baloy]
06. Guateque Campesino [Celina Gonzalez]
07. Nao Oi Cas A Minha Voz [Cristina Branco]
08. Tu Voz [Celia Cruz]
09. Puro Teatro [La Lupe]
10. Meditacao [Bevinda]
11. The Girl From Ipanema [Stan Getz & Joao Gilberto feat. Antonio Carlos Jobim]
12. Desafinado [Stan Getz & Joao Gilberto feat. Antonio Carlos Jobim]
13. Tu Mi Delirio [Afrocuban Jazz Project]
14. Historia De Un Amor [Aeroson & Manolo Vega]
15. Oh Amores [Monica Molina]
16. Gira Sol [Bana]
17. Clarao De Luna [Gerd]
18. Guitarra Triste [Katia Guerreiro]
19. My True Love (Mi Buen Amor) [Gloria Estefan]
20. Piensa En Mi [Luz Casal]
21. Siente mi amor [Salma Hayek]

Μπορείτε να τα βρείτε στη δισκοθήκη σας ή στο youtube ή να τα κατεβάσετε -όλα μαζί- από τη μουσική μου βιβλιοθήκη, το «Dos Gardenias [primo]» εδώ και το «Dos Gardenias [segundo]» εδώ. Καλή σας ακρόαση!! Και θυμηθείτε να αφήσετε και κανένα σχόλιο, για το χειροκρότημα ζούμε... :-)

Το δωμάτιο...



Μπορεί να βγάζει μελαγχολία και μοναξιά αλλά «το δωμάτιο» από τους «Δραμαμίνη» είναι μια όμορφη ροκ σύνθεση, που αξίζει να την ακούσετε ξανά και ξανά. Είναι από τον πρώτο δίσκο του συγκροτήματος «Ταξίδι πλάι στο παράθυρο» που κυκλοφόρησε τον Ιούνιο του 2007...

Όσο για τα συναισθήματα, δοκιμάστε πάλι, στη δεύτερη ακρόαση η μελαγχολία μπορεί να γίνει ρομαντισμός, η μοναξιά προσμονή...

Και οι εικόνες που θα φτιάξει το μυαλό να μοιάζουν με το μικρό μπαλκονάκι έξω από το παράθυρο της φωτογραφίας... Καλή εβδομάδα...!!
Το δωμάτιο αυτό / είναι χρόνια κλειστό / από φίλους δεν ξέρει / άλλον κανέναν δεν θέλει / εδώ μέσα υπάρχω εγώ / Αναπνέει βαριά / δε γελάει συχνά / μόνο όταν ξεχνάει / ήσυχα τραγουδάει / και τα κλάματα βάζει μετά / Είναι χρόνια αδειανό / έχει ένα κρεβάτι / ένα μικρό μπαλκονάκι / κι ένα τραπέζι φτηνό / να αράζω το πρωί / να διαβάζω ιστορίες / γι' ανοιχτές παραλίες / για έναν κόσμο μακρινό / Στο δωμάτιο αυτό / πάντα πριν κοιμηθώ / ακούω γέλια, παρέες / που γιορτάζουν τις μέρες / έναν όροφο πάνω από 'δω...

Μια Παρασκευή απόγευμα...



Κάπου στο κέντρο της Αθήνας... Μια κιθάρα και μερικές όμορφες φωνές, αναστατώνουν ευχάριστα το μουντό στενό με τα ψηλά και άχαρα κτίρια γραφείων... «...Γιαρούμπι τα ποτήρια σπάσ’ τα με τα χεράκια σου....»...

Να είσαι στο γραφείο με κατεβασμένα τηλέφωνα, να προσπαθείς να γράψεις και στο μεζεδοπωλείο της γωνίας η παρέα να απολαμβάνει μεσημεριανό τσιπουράκι με κιθαρίτσα και τραγούδι... γαμώτο, έχει κι άλλες χαρές η ζωή... «Μαριγίτσα πάμε στην ταβέρνα, ταβερνιάρη βάλε μας και κέρνα κι ωχ αμάν αμάν!»

Κυριακή βράδυ... Αποτυπώνω την εικόνα για να θυμάμαι ότι η δουλειά είναι καλή, η ζωή όμως ακόμα καλύτερη...

Οι αλλαγές του φθινοπώρου...



To φθινόπωρο επιστρέφει στις παλιές καλές του συνήθειες... Πρωτοβρόχια τον Σεπτέμβριο, λίγο πριν ανοίξουν τα σχολεία... Το νιώθεις στον αέρα, το μυρίζεις...

Όπως τότε, παιδιά, που καταλαβαίναμε ότι ήρθε η ώρα να φύγουμε από το χωριό για την πόλη όταν ο αέρας του χωριού άρχιζε να μυρίζει βροχή, όταν η νύχτα ερχόταν την ώρα που εμείς είχαμε συνηθίσει να είμαστε ακόμα στην πλατεία, στις πεζούλες της εκκλησίας, μέσα στη σκόνη και τον ιδρώτα μετά από κάποιο ηρωϊκό ποδοσφαιρικό αγώνα στην αυλή του σχολείου, με τα ποδήλατα σε παράταξη να περιμένουν να μας γυρίσουν σπίτι...

Όχι δε μελαγχολώ με το φθινόπωρο, δε μελαγχολώ ακούγοντας τον Νιόνιο να με προειδοποιεί «έρχεται βροχή, έρχεται μπόρα», μου αρέσει αυτή η εποχή, μου αρέσει γιατί δεν έχει σταθερές, έχει μόνο ανατροπές, μου αρέσει γιατί μου θυμίζει ότι η ζωή θα ήταν πολύ βαρετή αν ήταν προβλέψιμη, αν είχε μόνο σταθερές... Γιατί μου θυμίζει τον αγώνα που έχω δώσει για να πείσω τον εαυτό μου ότι η αλλαγή δεν είναι κακό πράγμα και ότι ως αλλαγή δε χρειάζεται, δε μπορεί ούτε αυτή να έχει ...σταθερές!!

Καλό απόγευμα...!! Το βλέπω ήδη από το παράθυρο μου...!! Έρχεται βροχή, έρχεται μπόρα...!!


Έρχεται βροχή, έρχεται μπόρα
έρχεται μπόρα και παγωνιά
Στα πόδια μας ζεστή μια θερμοφόρα
κόκκινη κουβέρτα και παλιά περιοδικά

Και στο γραμμόφωνο ο δίσκος που μ' αρέσει
Όλα έχουν τελειώσει κι είν' αργά
Στην πολυθρόνα και για τους δυο μας έχει θέση
Κλείσε τις κουρτίνες και πάρε με αγκαλιά

Σάμπως μέσα σε βουβή ταινία,
μια πολιτεία χοροπηδά
Δρόμοι, ανθρωπάκια και γραφεία,
πολυκατοικίες και κουρσάκια ιδιωτικά

Πόσο πολύ έχει αλλάξει αυτή η πόλη.
Βάλε την τσαγιέρα στη φωτιά
Η νύχτα έρχεται, η μπόρα δυναμώνει
κι όλα είναι χαμένα και προπολεμικά

Τα παιδιά μεγάλωσαν και πάνε.
Τι ώρα να 'ναι και ποιος χτυπά
Στους δρόμους στρατιώτες τραγουδάνε.
Κλείδωσε την πόρτα και στάσου στη σκιά

Στα καταφύγια βουβά και τρομαγμένα
κι έξω οι σειρήνες σαν μωρά
Σβήσε τα φώτα, μην ανοίξεις σε κανένα.
Κλείσε τις κουρτίνες και πάρε με αγκαλιά

άλμπουμ: Μπάλλος (1971, ΛΥΡΑ)
Μουσική-στίχοι-ερμηνεία: Διονύσης Σαββόπουλος
Εξώφυλλο: Αλέξης Ακριθάκης

Μελωδίες του Σεπτέμβρη στο Ηρώδειο...



Απόψε (χθες Τρίτη δηλαδή) στο Ηρώδειο η μελωδική φωνή του Andrea Bocelli ήρθε να δέσει με την ομορφιά και την αγιότητα του τοπίου... με την ιστορία και τη διαχρονικότητα της Ελλάδας μας...

Εισιτήρια δεν είχαμε, κυκλοφόρησαν μέσα στο καλοκαίρι όταν λείπαμε σε διακοπές και έγιναν [προφανώς] ανάρπαστα... Ξεκινήσαμε για το Ωδείο Ηρώδου Αττικού με δύο εναλλακτικές: α. βρίσκουμε δύο οικονομικά εισιτήρια και μπαίνουμε ή β. στεκόμαστε έξω, όσο κοντά μπορούμε, και ακούμε...

Προφανής η δεύτερη επιλογή... και μοναδική η παρέα μας, σχεδόν τριακόσια (τόσα είδα και -πρόχειρα- μέτρησα...) άτομα εκτός Ηρωδείου να προσπαθούν με σιωπή και ευλάβεια να απολαύσουν τον ήχο που έβγαινε από μέσα...



Χειροκρότημα θερμό όταν στα μισά του δευτέρου μέρους τα εξωτερικά μεγάφωνα «άνοιξαν» για να μεταδώσουν το όμορφο «μέσα» στο σιωπηλό και ευλαβικά αναμένον «έξω»...

Οι λίγοι φωνασκώντες συνετίζονταν από την παγερή αδιαφορία των υπολοίπων, στο τέλος άκουσα έναν κύριο (ομογενή προφανώς...) να επιτιμά μία κυρία που στο «Mamma», εκτός Ηρωδείου πάντα, βίασε τη μυσταγωγία του χόρου και φώναζε στο κινητό της, λέγοντας της: «σας ευχαριστώ... συγχαρητήρια... ήθελα να πάω αυτό το τραγούδι από αυτή τη μαγική φωνή, σε αυτή τη μοναδική στιγμή κάτω από την Ακρόπολη στη μάνα μου, είναι 80 χρονών, δε θα προλάβει μάλλον να ξαναζήσει τέτοια στιγμή στην πατρίδα της... τώρα θα πάω τη φωνή σας...», ντράπηκα για λογαριασμό της, εκείνη διόλου...

Γυρίσαμε στο σπίτι προ ολίγου... Όλο το σώμα μου πονάει από την ορθοστασία... Όλη η ψυχή μου το ανακουφίζει από την μαγεία του ακούσματος... Έτσι, όσο η ψυχή θεραπεύει το σώμα για να μπορέσουν να με παραδώσουν στις αγκάλες του Μορφέα, έψαξα και βρήκα στο YouTube το αγαπημένο μου τραγούδι από το απoψινό «κλείσιμο» του Andrea Bocelli σε live ερμηνεία και το μοιράζομαι μαζί σας... Mamma... Ένας ναπολιτάνικος ύμνος στον πραγματικό αρχηγό της οικογένειας... Καλό βράδυ...