Άσμα ασμάτων... [τι ωραία που είναι η αγάπη μου...]

Είναι φορές που δεν ξέρεις αν ο στίχος αναδεικνύει τη μουσική ή η μουσική τον στίχο... Και κάποιες από αυτές τις φορές είναι δύσκολο να ξεκαθαρίσεις τον ρόλο που παίζει η φωνή στο όλο σκηνικό... Προσπαθείς να καταλάβεις αν ο ερμηνευτής ζει το κομμάτι που ερμηνεύει, δεν ξέρεις αν αυτό που ακούς χτυπάει μέσα σου μια ευαίσθητη χορδή, δεν μπορείς να καταλάβεις τι σε μεταφέρει, που σε μεταφέρει...

Μια από αυτές τις φορές είναι το «Άσμα Ασμάτων», σε στίχους Ιάκωβου Καμπανέλλη και μουσική Μίκη Θεοδωράκη, στην πρώτη του εκτέλεση, από την Μαρία Φαρμαντούρη. Έχω την αίσθηση ότι όσα χρόνια και αν περάσουν, η ερμηνεία αυτή θα μείνει μοναδική, αξέχαστη, εντυπωσιακή, να χαρακτηρίζει μια ολοκληρη εποχή. Είναι η φωνή που μπλέκει με τον στίχο, που δημιουργεί εικόνες, που σε κάνει να κλείνεις τα μάτια σου και να ονειρεύεσαι την αγάπη σου με το «καθημερνό της φόρεμα κι ένα χτενάκι στα μαλλιά...»

Είναι αυτή ακριβώς η περισσή ομορφιά των λέξεων που ισορροπεί την θλίψη του περιεχομένου τους, είναι ακριβώς αυτή η περισσή μελωδία της μουσικής που ισορροπεί το λυπηρό της νόημα, είναι ακριβώς αυτή η λαμπρότητα της φωνής που ισορροπεί τον λυγμό της ψυχής. Ένα τραγούδι καθαρά ελληνικό, η χαρμολύπη που μάθαμε να βιώνουμε, η δύναμη που μάθαμε να παίρνουμε από την αδυναμία... Χαρείτε το μια φορά ακόμα...



Άσμα ασμάτων

Στίχοι: Ιάκωβος Καμπανέλλης
Μουσική: Μίκης Θεοδωράκης
Πρώτη εκτέλεση: Μαρία Φαραντούρη

Τι ωραία που είν’ η αγάπη μου
με το καθημερνό της φόρεμα
κι ένα χτενάκι στα μαλλιά.
Κανείς δεν ήξερε πως είναι τόσο ωραία.

Κοπέλες του Άουσβιτς,
του Νταχάου κοπέλες,
μην είδατε την αγάπη μου;

Την είδαμε σε μακρινό ταξίδι,
δεν είχε πιά το φόρεμά της
ούτε χτενάκι στα μαλλιά.

Τι ωραία που είν’ η αγάπη μου,
η χαϊδεμένη από τη μάνα της
και τ’ αδελφού της τα φιλιά.
Κανείς δεν ήξερε πως είναι τόσο ωραία.

Κοπέλες του Μαουτχάουζεν,
κοπέλες του Μπέλσεν,
μην είδατε την αγάπη μου;

Την είδαμε στην παγερή πλατεία
μ’ ένα αριθμό στο άσπρο της το χέρι,
με κίτρινο άστρο στην καρδιά.

Τι ωραία που είν’ η αγάπη μου,
η χαϊδεμένη από τη μάνα της
και τ’ αδελφού της τα φιλιά.
Κανείς δεν ήξερε πως είναι τόσο ωραία.

Καλές γιορτές και καλή μουσική...



Κάθε χρόνο στις γιορτές επιζητούμε την ξεκούραση... Και την αλλαγή διάθεσης... Αυτό εγώ το πετυχαίνω με την μουσική, το έχετε διαπιστώσει οι πιστοί φίλοι των σελίδων μου... Αυτό λοιπόν το blog θα γιορτάσει... Με μπόλικη μουσική (θέλω να μεταφέρω εδώ τα παλιότερα CD που είχα φτιάξει και δημοσιεύσει στο κεντρικό μου blog) και παράξενη, ευχάριστη διάθεση... Θα σας περιμένω... Καλές γιορτές εύχομαι προς ώρας... Και καλή μουσική...



Je vous parle d'un temps,
Que les moins de vingt ans,
Ne peuvent pas connaître,
Montmartre en ce temps là,
Accrochait ses lilas,
Jusque sous nos fenêtres,
Et si l'humble garni,
Qui nous servait de lit,
Ne payait pas de mine,
C'est là qu'on s'est connu,
Moi qui criait famine et toi,
Qui posait nue,

La Bohème, la Bohème,
Ca voulait dire, on est heureux,
La Bohème, la Bohème,
Nous ne mangions,
Qu'un jour sur deux.

Dans les cafés voisins,
Nous étions quelques uns,
Qui attendions la gloire,
Et bien que miséreux,
Avec le ventre creux,
Nous ne cessions d'y croire,
Et quand quelques bistrots,
Contre un bon repas chaud,
Nous prenaient une toile,
Nous récitions des vers,
Grouppés autour du poêle,
En oubliant l'hiver.

La Bohème, la Bohème,
Ca voulait dire,
Tu es jolie,
La Bohème, la Bohème,
Et nous avions tous du génie.

Souvent il m'arrivait,
Devant mon chevalet,
De passer des nuits blanches,
Retouchant le dessin,
De la ligne d'un sein,
Du galbe d'une hanche,
Et ce n'est qu'au matin,
L'on s'asseyait enfin,
Devant un café crème,
Epuisés, mais ravis,
Faut-il bien que l'on s'aime,
Et que l'on aime la vie.

La Bohème, la Bohème,
Ca voulait dire, on a vingt ans,
La Bohème, la Bohème,
Et nous vivions de l'air du temps.

Quant au hasard des jours,
Je m'en vais faire un tour,
A mon ancienne adresse,
Je ne reconnais plus,
Ni les murs, ni les rues,
Qu'y ont vus ma jeunesse,
En haut d'un escalier,
Je cherche l'atelier dont plus rien ne subsiste,
Dans son nouveau décor,
Momtmartre semble triste,
Et les lilas sont morts.

La Bohème, la Bohème,
On était jeunes,
On était fous,
La Bohème, la Bohème,
Ca ne veut plus rien dire du tout.

[μουσική συλλογή] Temptations... [vol.3]

Η θάλασσα ανέκαθεν αποτελεί πειρασμό... Κάθε είδους... Γι’ αυτό που είναι, γι’ αυτό που κρύβει, γι’ αυτό που φανερώνει... Θεωρητικά είναι ο ιδανικός τόπος δράσης, σε κρατάει πάνω της, σε κλείνει μέσα της, σε ρουφάει, σε ξεβράζει, σε ζωντανεύει, σε πνίγει... Κρύβει ζωή, κρύβει και θάνατο... Ακόμα και με τα μάτια μιας «Αγγέλου» (με αυτό το όνομα ήθελε να εμφανιστεί η φωτογράφος του εξωφύλλου).

Στη ζωή έχουμε μάθει να χτίζουμε τα πάντα σε «δίδυμα» που το ένα συμπληρώνει το άλλο... Έτσι και η θάλασσα, ο σημερινός μας πειρασμός είναι το δίδυμο που συμπληρώνει τη γη, λειτουργώντας αρμονικά, μαθηματικά στη σχέση αυτή: η γη έχει πάνω της τη ζωή και κλείνει μέσα της τους πόρους, τα ορυκτά, έτσι η θάλασσα αποκαθιστά «μαθηματικά» την αρμονία κλείνοντας μέσα της τη ζωή και αφήνοντας πάνω της τους πόρους, τον αέρα... Πραγματικός πειρασμός σκέψης και γνώσης...

The night has a thousand eyes...



Ώρα 01:44... Πριν λίγο μπήκα σπίτι... Απόψε έχω μια παράξενη διάθεση... Ήμουν από χθες στο χωριό... Είχα να πάω σχεδόν ενάμιση μήνα... Όμορφη χειμωνιάτικη φύση γύρω από το σπίτι... Το τζάκι για παρέα τα βράδυα... Τα δέντρα γεμάτα καρπό, μανταρίνια, πορτοκάλια, καθαρά βιολογική καλλιέργεια, το κόβεις, το ξεφλουδίζεις, το απολαμβάνεις...

Γύρισα με την σκέψη στο επόμενο ταξίδι... Ευτυχώς μπορώ να πειθαρχώ τη σκέψη... Ευτυχώς μπορώ ακόμα να ξεχωρίσω αυτό που πρέπει να γίνει σήμερα για να ετοιμάσει αυτό που θα προκύψει αύριο... Γιατί το σήμερα, το εδώ, το τώρα, έχει άλλη χροιά όταν ξέρεις ότι είναι η αφετηρία και όχι ο τερματισμός...

Μπήκα στο σπίτι σιγοσφυρίζοντας ένα ρυθμό... Ένα ρυθμό για τη νύχτα που με αγκάλιασε μια φορά ακόμα στο ταξίδι αυτό της επιστροφής... Αυτή τη νύχτα που είναι γλυκιά όσο πικρή κι αν προσπαθεί να γίνει, που είναι σκοτεινή όσο κι αν φωτίζει μέσα μας σκέψεις και συναισθήματα... Τη νύχτα που έχει χίλια μάτια να μας παρακολουθούν...

Έψαξα και βρήκα τον ρυθμό... Είναι το «The Night Has A Thousand Eyes» από το Κουϊντέτο του Horace Silver... Ηχογραφήθηκε στη Νέα Υόρκη στις 18 Ιουλίου του 1956... Με πρωταγωνιστές τον Donald Byrd στην τρομπέτα και τον Hank Mobley στο τενόρο σαξόφωνο... Κοντά τους ο Horace Silver στο πιάνο, ο Doug Watkins στο μπάσο και ο Art Taylor στα τύμπανα... Όλοι «ιερά τέρατα» της τζάζ...



Για την ιστορία, το μουσικό κομμάτι που μόλις ακούσατε υπάρχει στον δίσκο βινυλίου (για CD δεν παίρνω όρκο) «Silver's Blue» που ηχογράφησε ο Horace Silver για την Columbia το 1956 και είναι μία από τις πρώτες ηχογραφήσεις του κουϊντέτου του. Το «The Night Has a Thousand Eyes» είναι σύνθεση του Jerry Brainin, γράφτηκε με στίχους του Buddy Bernier για την ταινία (1948) «Night Has a Thousand Eyes» και έχει γνωρίσει μερικές εξαιρετικές ερμηνείες διαχρονικά από καλλιτέχνες όπως ο John Coltrane το 2001 και ο Harry Belafonte στο ξεκίνημα της καριέρας του το 1950, ενώ μία από τις καλύτερες ερμηνείες των στίχων μας πρόσφερε η Carmen McRae στη δεκαετία του '60.

Καλό βράδυ...

Ένα αύριο βγαλμένο από τις αναμνήσεις του χθες...



Γνωριστήκαμε κάτι λιγότερο από μια δεκαετία πριν... στο εξωτερικό... και οι δύο για δουλειές, μόνοι σε μια ξένη χώρα... οι οικογένειες πίσω... είναι λίγο μυστήριο αλλά η τύχη θέλει μερικές φορές τους ανθρώπους να «πέφτουν» ο ένας πάνω στον άλλο και να κολλάνε... να κολλάνε παράξενα... δυο χρόνια μετά οι δρόμοι μας χώρισαν... από ένστικτο κρατήσαμε την επαφή... αραιά και που...

Προχθές με πήρε τηλέφωνο, είχε γυρίσει πια και αυτός Ελλάδα... για «μόνιμα»... κανονίσαμε να βρεθούμε για μπύρα και αντροκουβέντα, είχαμε αρκετά να πούμε... αποφασίσαμε ότι με την πρώτη ευκαιρία θα ξαναβγούμε «έξω», συμφωνήσαμε ότι δεν είμαστε «πλασμένοι» για να μένουμε πολύ σε μια χώρα... ακόμα κι αν αυτή είναι η χώρα μας...

Μάντεψε τη σκέψη μου, «μην το πεις απότομα στη γυναίκα σου, θα πέσει παντόφλα»... «ούτε εσύ στη δική σου», απάντησε το βλέμμα του... Μέσα στα γέλια σηκώσαμε τις μπύρες, τσουγκρίσαμε, «άντε στην υγειά μας φίλε» είπαμε... κι εκεί, θαρρείς συνεννοημένοι, πιάσαμε το ρυθμό, πρίμο σεγόντο, εκείνος φωνή κι εγώ ένα σιγανό σφύριγμα...

No! Rien de rien... Non ! Je ne regrette rien... Ni le bien qu'on m'a fait... Ni le mal tout ça m'est bien égal!...

[μουσική συλλογή] Temptations... [vol.2]

«Πειρασμοί. Έτσι μοιάζουν. Εμφανίζονται μπροστά σου και σε κάνουν να αισθάνεσαι ότι κάτι δεν σκέφτεσαι σωστά. Ότι κάτι δεν κάνεις σωστά. Σε κάνουν να αισθάνεσαι ότι εκείνοι είναι η μόνη σου λύση. Στέκεσαι για λίγο και επεξεργάζεσαι τις πληροφορίες. Συνηθίζουν να σε βομβαρδίζουν με πολλές. Έτσι, είναι πιο εύκολο να σε κάνουν να χάσεις το μέτρημα και να σε πείσουν πως δεν έχεις το σωστό μέτρο κρίσης. Για την ακρίβεια θέλουν, απλά, να σε φέρουν στα μέτρα τους...», σκέψη και γραφή της Ράνιας.

Μετά από ένα μεγάλο «κενό», το ταξίδι στους πειρασμούς συνεχίζεται... Μόνο που αυτή τη φορά οι πειρασμοί είναι στη σκέψη, η τελευταία περίοδος (το «κενό») είχε τόση δουλειά που δεν άφηνε και πολύ χρόνο για κάτι άλλο...

[μουσική συλλογή] Temptations... [vol.1]

«Είναι πολύ δύσκολο να είσαι ελεύθερος, κύριος και δημιουργός του πεπρωμένου σου. Η υπευθυνότητα είναι ένα αβάσταχτο φορτίο, μας αλυσοδένει με τις συνέπειες των πράξεών μας. Πως να απολαύσουμε την ανεξαρτησία μας αποφεύγοντας τα καθήκοντα και τις υποχρεώσεις που συνεπάγεται; Είτε υιοθετώντας την αμεριμνησία και τον εγωισμό του παιδιού είτε φορώντας το μανδύα του θύματος. Ο παιδισμός και η θυματοποίηση είναι δύο μεγάλες ασθένειες του σύγχρονου ατόμου», Πασκάλ Μπρυκνέρ “ο πειρασμός της αθωότητας”

Είναι τέτοιες σκέψεις, και η συνειδητοποίηση τους στην καθημερινότητα, που εξάπτουν την μουσική μου σκέψη, την οδηγούν σε νέες δημιουργικές διεξόδους.

Αποφάσισα λοιπόν να ξεκινήσω ένα μουσικό ταξίδι στον πειρασμό... Κάθε πειρασμό... Ένα παιχνίδι που θα παίρνει ερέθισμα από τους μικρούς, καθημερινούς πειρασμούς που θα παρουσιάζονται μπροστά μου, θα ξεδιπλώνεται στην μουσική και θα ολοκληρώνεται με το εξώφυλλο, έκφραση αυτού που είδα και ακούσατε...

Η αρχή: το Temptations... [vol.1]. Μια συλλογή σε ροκ ρυθμούς για τους πειρασμούς του μεσημεριού, κάπου εκεί ανάμεσα σε διακοπές και επιστροφή, όταν η λαγνεία του καλοκαιρινού μεσημεριού αρχίζει να εναλλάσσεται με τις σκέψεις του φθινοπώρου, να κατευθύνει σκέψεις και αποφάσεις για το χειμώνα...

Οι μουσικές στιγμές του Τemptations... [vol.1] είναι μοναδικές:

01. Going Up The Country [Canned Heat]
02. Heavy Horses [Jethro Tull]
03. Soulshine [Allman Brothers Band]
04. I Want You (She's So Heavy) [The Beatles]
05. San Franciscan Nights [Eric Burdon & The Animals]
06. Long train running [Doobie Brothers]
07. Magic Carpet Ride [Steppenwolf]
08. The Changeling [The Doors]
09. Under My Thumb [The Rolling Stones]
10. Let me inside [Santana]
11. Spirits In The Night [Manfred Mann Earth Band]
12. Episode [Pavlov's Dog]
13. Maybe I'm Beggar [Supertramp]
14. Sarah [Bob Dylan]
15. Sarabande [Jon Lord]


Είμαι σίγουρος ότι θα τα βρείτε ένα ένα στη δισκοθήκη σας ή στο youtube... Ακούστε τα και περιμένω τα σχόλια σας...

Αν πάλι ...δυσκολεύεστε, μπορείτε να βρειτε και αυτή τη συλλογή μου στη μουσική μου βιβλιοθήκη και να την κατεβάσετε με ένα κλικ εδώ.

Καλή ακρόαση...

Es hora de bailar mi amor...

Vamanos, vamanos al carnaval, es hora de bailar mi amor... 
Come on, let's go, let's go to carnaval, It is time to sing and dance my love...




έχω καιρό να βάλω μουσική... τις τελευταίες βδομάδες βλεπετε, αυξημένες επαγγελματικές υποχρεώσεις απορρόφησαν σε μεγάλο βαθμό τη δημιουργικότητα μου... απόψε κάπως χαλάρωσα... ολοκλήρωσα μια δουλειά, έχω δρομολογήσει άλλες δύο, εκκρεμεί μια τέταρτη και στο pipeline έχω και κάποιες ακόμα συζητήσεις για το 2011...

απόψε λοιπόν αποφάσισα να χαλαρώσω και να μοιραστώ μαζί σας λίγη μουσική... ακούστε από το Festival των Santana την τριλογία Carnival/ Let the children play/ Jugando... χωρίς πολλά λόγια...

Yo quiero lo felicidad, que da el carnaval
I want the happiness and joy, thats found in carnaval

You hide those things so well...

«You hide these things so well, there's no finding», ένα υπέροχο –και πραγματικά «επικίνδυνο»- μουσικό κομμάτι που σε κάνει να κολάς, που κάνει τη σκέψη σου να γυρίζει πίσω, μπρος, πίσω, μπρος...

Ήχος με έντονες Indie επιρροές, που περιπλανάται στα όρια της soul, του blues, της ροκ, με ενορχήστρωση που στους παλιότερους θα θυμίσει ήχους ψυχεδελικούς από τη δεκαετία του ‘60 και -κυρίως- του ‘70...

Είναι το Jism, από τον πρώτο δίσκο των Tindersticks, μιας ρόκ μπάντας από το Νόττινχαμ, που πήρε τό όνομα της σε μια ελληνική παραλία, όταν ο -βαρύτονος- ιδρυτής και τραγουδιστής της Stuart I. Staples βρήκε μπροστά του ένα κουτί γερμανικά σπίρτα. Η ευφάνταστη ενορχήστρωση «ανήκει» στον Dickon Hinchliffe.



If she'd have known
She'd have shown me in
I need to taste her pain
For encouragement


If she'd have known
She'd have shown me in
I need to taste her pain
For accomplishment


See, I can only take it out on you
There's no-one else I can trust
See, I can only take it out on you
There's no-one else but us around


You hide these things so well


There's no finding
You hide these things so well
There's no finding, no finding


And the pink runs into the blue
There are no edges
How do I know where you are tonight?
Need these paper cuts
Need those gravel grinds
Need those pinches to wake me
Give up the drugs
Take the power I offer
Oh the deeper I go
The further I fall
The more I know
The tighter your grip around me
So easily broken
Running down your skin


And the pink runs into the blue
If there's ever anyone else, I'll understand
- And kill them
And I'll overflow your every inlet
You will not cough and spit
You'll welcome me in


And I tell you with my tongue between your toes
If there's ever anyone else
Don't let them do this
And I'll laugh and revel
As you scratch and crawl
If there's ever anyone else
Just show them the ugly mess


You hide these things so well
There's no finding
You hide these things so well
There's no finding, no finding

Beyond the invisible... [Anasa, καλή επιστροφή...]


Το έμαθα -δηλαδή το διάβασα- το Σαββατοκύριακο... Μια καλή φίλη, ένας άνθρωπος που βρήκε κάποτε μέσα από την -προβοκατόρικη- αντίδραση μου, την ευκαιρία να αναδείξει το ταλέντο της στο γράψιμο, στην έκφραση, αντιμετωπίζει κάποιο πρόβλημα υγείας, τόσο σοβαρό ώστε να σκέφτεται να σταματήσει να γράφει, να εκφράζεται, να αποτυπώνεις και να μοιράζεται τις σκέψεις της μαζί μας... Έκλεισε το σημειωματάριο της και μας το ανακοίνωσε, όμορφα, αφηγηματικά, σοβαρά, στο blog της...
Σας ευχαριστώ όλους για την στήριξή σας σε αυτό το ιστολόγιο. Όλους, ακόμη κι αυτούς που θα ήθελαν να μην υπάρχει. Λόγω σοβαρών προβλημάτων υγείας αυτή ήταν η τελευταία ανάρτηση. Να είστε όλοι καλά, ευτυχισμένοι, με γεμάτη ψυχή και πάνω από όλα υγιείς για εσάς και τις οικογένειές σας! Μια ευχή... θα ήθελα η ΑNASA, αυτή που τόσο λάτρεψα, να βρίσκεται πάντα στις καρδιές σας.


Σας ευχαριστώ!

Μόνο που έκανε ένα λάθος... Ένα λάθος που το ομολόγησε αρχή αρχή... «Ο καθένας έχει την αξία του κι αυτή δεν βρίσκεται πουθενά αλλού παρά μόνο στη Ψυχή και στις προθέσεις»...

Η λέξη κλειδί είναι η Ψυχή, είναι αυτό που δίνει μορφή στην έκφραση, την σκέψη, τον λόγο, είναι που μας κρατάει ζωντανούς, είναι αυτό που μας παρακινεί, που μας δίνει δύναμη να συνεχίζουμε, να είμαστε εκεί έξω, μαζί με γνωστούς και αγνώστους...

Γιατί έρχεται από εκεί μέσα βαθιά, από μέρη ανεξερεύνητα, από μονοπάτια που δεν ξέρουμε αν θέλουμε να βαδίσουμε κι αν θελήσουμε δεν ξέρουμε αν μπορούμε να τα βρούμε, μέρη πέρα ακόμα κι από το αόρατο, πέρα από τη φαντασία...

Αν θες μια συμβουλή καλή μου φίλη, άφησε την ψυχή σου ελεύθερη να εκφράζει πάντα αυτό που σκέφτεσαι, αυτό που νιώθεις... Μην την περιορίσεις σε αρχές και τέλη, μην της στερήσεις την ελευθερία, μην την κάνεις να υπακούσει σε κανόνες... Το έκανες όταν ξεκίναγες να ανακαλύπτεις ότι μπορείς (θυμήσου...), άρα μπορείς να το κάνεις και τώρα, τώρα που έχεις ανάγκη, που θέλεις να μπορείς !!

Και κάτι ακόμα, θα δεις πως ο δρόμος που πριν καιρό διάλεξες δεν έχει τέλος, ούτε επιστροφή, θα δεις πως ότι και να γίνεις, θα έχεις μια εσωτερική παρακίνηση να εκφράζεσαι, να γράφεις, να δημιουργείς, θα καταλάβεις πως είναι η ψυχή σου που θα σταματήσει, όχι εσύ που θα της πεις να το κάνει. Γιατί από την ώρα που «το μικρό, δειλό, φοβισμένο μολύβι, έγινε πένα χρυσή, έφυγε από το ταπεινό τετράδιο με τις φαιές γραμμωτές σελίδες, βρήκε και βάδισε σταθερά το δρόμο προς τα λευκά, παχιά, ολόλαμπρα χαρτιά, απέκτησε στυλ, νεύρο, ταυτότητα, ΑΝΑΣΑ...», από την ώρα εκείνη έχεις μπει σε δρόμο που δεν έχει πίσω, παρά μόνο μπροστά...

Σε χαιρετώ και περιμένω την επόμενη ...ANASA σου!! Όποτε έρθει... Ίσως πιό κοφτή, πιο αδύναμη, πιο κουρασμένη αλλά πάντα ζωντανή και ατίθαση...!!

[μουσική συλλογή] Dos Gardenias... (2 CD)



Η μουσική αυτή συλλογή είναι μία από τις παλιές μου, ακυκλοφόρητη ως σήμερα... Φτιάχτηκε τρία χρόνια πριν, τον Αύγουστο του 2007.

Μουσικές και ρυθμοί από την Λατινική Αμερική, παλιά και νεώτερα κομμάτια, που διάλεξα εκείνο το καλοκαίρι για να συνοδέψουν τις καλοκαιρινές μας διακοπές στη Σκόπελο. Ταξιδεύαμε από Βόλο, με ένα πλοίο που μόνο τα κουπιά και ο μαύρος χοντρός τυμπανιστής του έλειπαν για να θυμίζει γαλέρα, έτσι υπήρχε άφθονος χρόνος... Και υπήρχε και το laptop...

Βάλαμε από ένα ακουστικό με τη γυναίκα μου και αρχίσαμε να διαλέγουμε τραγούδια, μέχρι που αποκοιμήθηκε και συνέχισα μόνος... Το πρώτο CD τέλειωσε πριν ακόμα πιάσουμε Σκιάθο, το δεύτερο το έφτασα στα μισά του αργότερα, σταμάτησα όταν η μπαταρία του laptop αποφάσισε ότι «δεν πάει άλλο...», το τελειώσαμε ένα βραδάκι στη βεράντα του ξενοδοχείου μας...

Το ονόμασα «Dos Gardenias», primo και segundo, δε μπορώ να θυμηθώ το ερέθισμα που με βοήθησε. Η φωτογραφία του εξωφύλλου προέκυψε μετά, όταν επιστρέψαμε, με μια αναζήτηση στο internet...

Το πρώτο CD, Dos Gardenias [primo], χώρεσε τα παρακάτω είκοσι κομμάτια...
01. Dos Gardenias [Manolo Vega]
02. Veinte Anos [Maria Teresa Vera]
03. Canto Das Tres Racas [Clara Nunes]
04. Tango Negro [Juan Carlos Caceres]
05. Recado Bossa Nova [Hank Mobley]
06. Cielito Lindo [Septeto Habanero]
07. Isla Verde [Noro Morales & His Orchestra]
08. Por Una Madre [Benny More]
09. Quanto Vuelva A Tu Lado [Gato Barbieri]
10. Esperame en el cielo [Celia Cruz]
11. Nosotros [Abelardo Barroso]
12. Rosas Secas [Barbara Luna]
13. He Perdido Contigo [Grupo Raison]
14. Ecos [Joel Nascimento]
15. Como La Mariposa [Leyaniz Lopez]
16. Milonga Triste [Gato Barbieri]
17. Un Cubano En Nueva York [Luis Bofil]
18. Favela [Pete Jolly]
19. Quando Me Querias Tu (When You Loved Me) [Linda Ronstadt]
20. Sangue De Beirona [Cesaria Evora]



Το δεύτερο CD, Dos Gardenias [segundo], χώρεσε τα παρακάτω είκοσι ένα κομμάτια...
01. Cubano Chant [Art Blakey Percussion Ensemble]
02. Amor Amor [Manolo Vega]
03. Roda [Gilberto Gil]
04. El Cuarto De Tula [Celina Gonzalez]
05. Mami Te Gusto [Felix Baloy]
06. Guateque Campesino [Celina Gonzalez]
07. Nao Oi Cas A Minha Voz [Cristina Branco]
08. Tu Voz [Celia Cruz]
09. Puro Teatro [La Lupe]
10. Meditacao [Bevinda]
11. The Girl From Ipanema [Stan Getz & Joao Gilberto feat. Antonio Carlos Jobim]
12. Desafinado [Stan Getz & Joao Gilberto feat. Antonio Carlos Jobim]
13. Tu Mi Delirio [Afrocuban Jazz Project]
14. Historia De Un Amor [Aeroson & Manolo Vega]
15. Oh Amores [Monica Molina]
16. Gira Sol [Bana]
17. Clarao De Luna [Gerd]
18. Guitarra Triste [Katia Guerreiro]
19. My True Love (Mi Buen Amor) [Gloria Estefan]
20. Piensa En Mi [Luz Casal]
21. Siente mi amor [Salma Hayek]

Μπορείτε να τα βρείτε στη δισκοθήκη σας ή στο youtube ή να τα κατεβάσετε -όλα μαζί- από τη μουσική μου βιβλιοθήκη, το «Dos Gardenias [primo]» εδώ και το «Dos Gardenias [segundo]» εδώ. Καλή σας ακρόαση!! Και θυμηθείτε να αφήσετε και κανένα σχόλιο, για το χειροκρότημα ζούμε... :-)

Το δωμάτιο...



Μπορεί να βγάζει μελαγχολία και μοναξιά αλλά «το δωμάτιο» από τους «Δραμαμίνη» είναι μια όμορφη ροκ σύνθεση, που αξίζει να την ακούσετε ξανά και ξανά. Είναι από τον πρώτο δίσκο του συγκροτήματος «Ταξίδι πλάι στο παράθυρο» που κυκλοφόρησε τον Ιούνιο του 2007...

Όσο για τα συναισθήματα, δοκιμάστε πάλι, στη δεύτερη ακρόαση η μελαγχολία μπορεί να γίνει ρομαντισμός, η μοναξιά προσμονή...

Και οι εικόνες που θα φτιάξει το μυαλό να μοιάζουν με το μικρό μπαλκονάκι έξω από το παράθυρο της φωτογραφίας... Καλή εβδομάδα...!!
Το δωμάτιο αυτό / είναι χρόνια κλειστό / από φίλους δεν ξέρει / άλλον κανέναν δεν θέλει / εδώ μέσα υπάρχω εγώ / Αναπνέει βαριά / δε γελάει συχνά / μόνο όταν ξεχνάει / ήσυχα τραγουδάει / και τα κλάματα βάζει μετά / Είναι χρόνια αδειανό / έχει ένα κρεβάτι / ένα μικρό μπαλκονάκι / κι ένα τραπέζι φτηνό / να αράζω το πρωί / να διαβάζω ιστορίες / γι' ανοιχτές παραλίες / για έναν κόσμο μακρινό / Στο δωμάτιο αυτό / πάντα πριν κοιμηθώ / ακούω γέλια, παρέες / που γιορτάζουν τις μέρες / έναν όροφο πάνω από 'δω...

Μια Παρασκευή απόγευμα...



Κάπου στο κέντρο της Αθήνας... Μια κιθάρα και μερικές όμορφες φωνές, αναστατώνουν ευχάριστα το μουντό στενό με τα ψηλά και άχαρα κτίρια γραφείων... «...Γιαρούμπι τα ποτήρια σπάσ’ τα με τα χεράκια σου....»...

Να είσαι στο γραφείο με κατεβασμένα τηλέφωνα, να προσπαθείς να γράψεις και στο μεζεδοπωλείο της γωνίας η παρέα να απολαμβάνει μεσημεριανό τσιπουράκι με κιθαρίτσα και τραγούδι... γαμώτο, έχει κι άλλες χαρές η ζωή... «Μαριγίτσα πάμε στην ταβέρνα, ταβερνιάρη βάλε μας και κέρνα κι ωχ αμάν αμάν!»

Κυριακή βράδυ... Αποτυπώνω την εικόνα για να θυμάμαι ότι η δουλειά είναι καλή, η ζωή όμως ακόμα καλύτερη...

Οι αλλαγές του φθινοπώρου...



To φθινόπωρο επιστρέφει στις παλιές καλές του συνήθειες... Πρωτοβρόχια τον Σεπτέμβριο, λίγο πριν ανοίξουν τα σχολεία... Το νιώθεις στον αέρα, το μυρίζεις...

Όπως τότε, παιδιά, που καταλαβαίναμε ότι ήρθε η ώρα να φύγουμε από το χωριό για την πόλη όταν ο αέρας του χωριού άρχιζε να μυρίζει βροχή, όταν η νύχτα ερχόταν την ώρα που εμείς είχαμε συνηθίσει να είμαστε ακόμα στην πλατεία, στις πεζούλες της εκκλησίας, μέσα στη σκόνη και τον ιδρώτα μετά από κάποιο ηρωϊκό ποδοσφαιρικό αγώνα στην αυλή του σχολείου, με τα ποδήλατα σε παράταξη να περιμένουν να μας γυρίσουν σπίτι...

Όχι δε μελαγχολώ με το φθινόπωρο, δε μελαγχολώ ακούγοντας τον Νιόνιο να με προειδοποιεί «έρχεται βροχή, έρχεται μπόρα», μου αρέσει αυτή η εποχή, μου αρέσει γιατί δεν έχει σταθερές, έχει μόνο ανατροπές, μου αρέσει γιατί μου θυμίζει ότι η ζωή θα ήταν πολύ βαρετή αν ήταν προβλέψιμη, αν είχε μόνο σταθερές... Γιατί μου θυμίζει τον αγώνα που έχω δώσει για να πείσω τον εαυτό μου ότι η αλλαγή δεν είναι κακό πράγμα και ότι ως αλλαγή δε χρειάζεται, δε μπορεί ούτε αυτή να έχει ...σταθερές!!

Καλό απόγευμα...!! Το βλέπω ήδη από το παράθυρο μου...!! Έρχεται βροχή, έρχεται μπόρα...!!


Έρχεται βροχή, έρχεται μπόρα
έρχεται μπόρα και παγωνιά
Στα πόδια μας ζεστή μια θερμοφόρα
κόκκινη κουβέρτα και παλιά περιοδικά

Και στο γραμμόφωνο ο δίσκος που μ' αρέσει
Όλα έχουν τελειώσει κι είν' αργά
Στην πολυθρόνα και για τους δυο μας έχει θέση
Κλείσε τις κουρτίνες και πάρε με αγκαλιά

Σάμπως μέσα σε βουβή ταινία,
μια πολιτεία χοροπηδά
Δρόμοι, ανθρωπάκια και γραφεία,
πολυκατοικίες και κουρσάκια ιδιωτικά

Πόσο πολύ έχει αλλάξει αυτή η πόλη.
Βάλε την τσαγιέρα στη φωτιά
Η νύχτα έρχεται, η μπόρα δυναμώνει
κι όλα είναι χαμένα και προπολεμικά

Τα παιδιά μεγάλωσαν και πάνε.
Τι ώρα να 'ναι και ποιος χτυπά
Στους δρόμους στρατιώτες τραγουδάνε.
Κλείδωσε την πόρτα και στάσου στη σκιά

Στα καταφύγια βουβά και τρομαγμένα
κι έξω οι σειρήνες σαν μωρά
Σβήσε τα φώτα, μην ανοίξεις σε κανένα.
Κλείσε τις κουρτίνες και πάρε με αγκαλιά

άλμπουμ: Μπάλλος (1971, ΛΥΡΑ)
Μουσική-στίχοι-ερμηνεία: Διονύσης Σαββόπουλος
Εξώφυλλο: Αλέξης Ακριθάκης

Μελωδίες του Σεπτέμβρη στο Ηρώδειο...



Απόψε (χθες Τρίτη δηλαδή) στο Ηρώδειο η μελωδική φωνή του Andrea Bocelli ήρθε να δέσει με την ομορφιά και την αγιότητα του τοπίου... με την ιστορία και τη διαχρονικότητα της Ελλάδας μας...

Εισιτήρια δεν είχαμε, κυκλοφόρησαν μέσα στο καλοκαίρι όταν λείπαμε σε διακοπές και έγιναν [προφανώς] ανάρπαστα... Ξεκινήσαμε για το Ωδείο Ηρώδου Αττικού με δύο εναλλακτικές: α. βρίσκουμε δύο οικονομικά εισιτήρια και μπαίνουμε ή β. στεκόμαστε έξω, όσο κοντά μπορούμε, και ακούμε...

Προφανής η δεύτερη επιλογή... και μοναδική η παρέα μας, σχεδόν τριακόσια (τόσα είδα και -πρόχειρα- μέτρησα...) άτομα εκτός Ηρωδείου να προσπαθούν με σιωπή και ευλάβεια να απολαύσουν τον ήχο που έβγαινε από μέσα...



Χειροκρότημα θερμό όταν στα μισά του δευτέρου μέρους τα εξωτερικά μεγάφωνα «άνοιξαν» για να μεταδώσουν το όμορφο «μέσα» στο σιωπηλό και ευλαβικά αναμένον «έξω»...

Οι λίγοι φωνασκώντες συνετίζονταν από την παγερή αδιαφορία των υπολοίπων, στο τέλος άκουσα έναν κύριο (ομογενή προφανώς...) να επιτιμά μία κυρία που στο «Mamma», εκτός Ηρωδείου πάντα, βίασε τη μυσταγωγία του χόρου και φώναζε στο κινητό της, λέγοντας της: «σας ευχαριστώ... συγχαρητήρια... ήθελα να πάω αυτό το τραγούδι από αυτή τη μαγική φωνή, σε αυτή τη μοναδική στιγμή κάτω από την Ακρόπολη στη μάνα μου, είναι 80 χρονών, δε θα προλάβει μάλλον να ξαναζήσει τέτοια στιγμή στην πατρίδα της... τώρα θα πάω τη φωνή σας...», ντράπηκα για λογαριασμό της, εκείνη διόλου...

Γυρίσαμε στο σπίτι προ ολίγου... Όλο το σώμα μου πονάει από την ορθοστασία... Όλη η ψυχή μου το ανακουφίζει από την μαγεία του ακούσματος... Έτσι, όσο η ψυχή θεραπεύει το σώμα για να μπορέσουν να με παραδώσουν στις αγκάλες του Μορφέα, έψαξα και βρήκα στο YouTube το αγαπημένο μου τραγούδι από το απoψινό «κλείσιμο» του Andrea Bocelli σε live ερμηνεία και το μοιράζομαι μαζί σας... Mamma... Ένας ναπολιτάνικος ύμνος στον πραγματικό αρχηγό της οικογένειας... Καλό βράδυ...

J'attendrais, το αντίο του Αυγούστου...!!



Το τελευταίο αντίο του Αυγούστου... Μια μαγευτική μελωδία από τον Django Reinhardt και τον Stéphane Grappelli... Η μαγεία της κιθάρας, όπως την αναδεικνύουν τα δύο δάκτυλα του ευρηματικού Django, συναντά το σκέρτσο του βιολιού, όπως το χαιδεύουν τα δάκτυλα του εξίσου ευρηματικού Stéphane... Το Swing που ακούμε είναι το J'attendrais, μια σύνθεση του 1937, σε μια εξαιρετική ταινιούλα επικαίρων της εποχής που βρήκα στο YouTube... Καλή ακρόαση... Και καλές αναμνήσεις από έναν Αύγουστο που είμαι σίγουρος ότι θα θυμόμαστε για πολλά πολλά χρόνια...

Summer is over...



Summer is over... Καλό φθινόπωρο... Με τη μουσική να μας κρατάει συντροφιά, να δημιουργεί εικόνες εκεί που εμείς βλέπουμε να ορθώνονται εμπόδια...

Woman of the rings...



Μουσική χωρίς πολλά λόγια...

Σκαλίζοντας τη δισκοθήκη μου ανακάλυψα μετά από πολύ καιρό ένα από τα «διαμάντια» του Eric Burdon, το Woman of the rings, από το προσωπικό άλμπουμ του μεγάλου δημιουργού της rock και rhythm'n'blues μουσικής, το Survivor, που κυκλοφόρησε το 1977. Το βρήκα στο YouTube και αποφάσισα να το μεταφέρω και εδώ...

Καλή ακρόαση...!!

Οι στίχοι μιλάνε για την Alvina, τη γυναίκα πνεύμα με την τσιγγάνικη καρδιά...
Alvina, spirit woman of the rings,
Spirit woman from Kansas with a soul that sings.
Tell me baby baby, where you've been so long,
Seen nothin' but trouble since you been gone.
Alvina with your master's eye around your neck,
Looked everywhere baby, but I ain't seen you yet.
Heard you were in Africa, then again Spain
Heard you went to Texas and you brought the rain.

I remember you, down on the boulevard,
Head held high, proud of your gypsie heart,
St. Cyr took you under her wings,
You grew up into a woman of the rings.

I still wear your bracelet upon my wrist,
I still carry the memory of your kiss,
Can I see you one more time just to give it back?
For to give and to take is to surely be on the right track,
Alvina I'll give all my lovin' to you,
Protect you 'till our lives are both over and through
I believed I talked to you last night in my dreams,
I felt you lay beside me, Lawd you were my gypsie queen.

I remember you, down on the boulevard,
Head held high, proud of your gypsie heart,
St. Cyr took you under her wings,
You grew up into a woman of the rings.

[μουσική συλλογή] στιγμές στο χρόνο

Κάθομαι πάλι απόψε και στοχάζομαι... έρχονται στο νου μου εικόνες περασμένες μακρινές...
Κάθομαι πάλι απόψε και στοχάζομαι... αν μια μηχανή τα χρόνια πίσω θα 'φερνε...
Όμως τώρα, ματαιότης ότι κι αν σκεφτώ...
Καλοκαίρι μέρος τελευταίο... Η σκέψη αρχίζει να κυριαρχείται από την επιστροφή...
Ή μήπως δεν είναι η επιστροφή αλλά η αναπόληση, η νοσταλγία, οι στιγμές που αφήνεις και που θα ήθελες με ένα μαγικό πάτημα στο rewind να τις ξαναζήσεις...;;
Κάτι τέτοιες στιγμές στο χρόνο είναι που θέλεις να είσαι μόνος, σιωπηλός, να ατενίζεις μακρυά...
Ή μάλλον όχι, από το να είσαι μόνος, καλύτερα να είσαι με τη μουσική...

[μουσική συλλογή] some time...

Διακοπές... Μαγική λέξη...

Η δουλειά σταματάει, οι επόμενες τρεις βδομάδες θα έχουν ξεκούραση, θα έχουν χαλάρωση, θα έχουν ύπνο σε ώρες παράξενες, ταξιδάκια, θάλασσα, μπάνιο, ηλιοθεραπεία, θα έχουν αραλίκι, κουβέντα, μουσική...

Μουσική... Ε, ας ξεκινήσουμε από απόψε, ας μην περιμένουμε το πρωί...

Η συλλογή που θα ντύσει μουσικά το ξεκίνημα των φετινών μου διακοπών είναι rock... ο τίτλος της «some time...»

Κάτσε καλά, κάτσε καλύτερα...!!



Κυριακάτικα είπα να σας δώσω ένα διαφορετικό τραγουδάκι, ένα τραγουδάκι παραίνεση, το «Κάτσε Καλά» του Γιάννη Γιοκαρίνη...

Σημασία δεν έχει μόνο η μουσική, είναι γνωστό ότι ο Γιάννης Γιοκαρίνης θεωρείται και είναι από τους πλέον σημαντικούς Έλληνες ρόκερ, αλλά και οι στίχοι, εκεί ίσως είναι και το σημαντικότερο νόημα σε κάθε ένα από τα τραγούδια του...

«Με το διαβατήριο στο στόμα ταξιδεύω στην ψυχή σου ακόμα... κάτσε καλά, κάτσε καλύτερα...!!!»

Για την ιστορία (είπαμε εδώ θα λέμε και ιστορίες...) το προκείμενο τραγουδάκι θυμάμαι να το πρωτοάκουσα στο ραδιόφωνο μια Κυριακή χαράματα, σχεδόν όταν πρωτοκυκλοφόρησε, επιστρέφοντας από Πόρτο Ράφτη προς Αθήνα στο κλείσιμο μιας βραδιάς, που ξεκίνησε ελπιδοφόρα για να μας βρει (εμένα και τον Σπύρο που οδηγούσε...) μεσονυχτίς με μια αριστοκρατική χυλόπιτα και ...το διαβατήριο στο στόμα !!!

Ακόμα θυμάμαι εκείνον τον Ζητά (καλή του ώρα του παλικαριού, μερικοί αστυνομικοί είναι πραγματικά μεγάλες μορφές...), ξημέρωμα στη Μεσογείων, που μας πλεύρισε (δεν ήταν και δύσκολο τόσο σιγά που πηγαίναμε...), μας κοίταξε με νόημα (το Jack Daniels μιλούσε...), μας ρώτησε αν πηγαίνουμε μακριά και άρχισε να σιγοτραγουδάει μαζί μας συνοδεύοντας μας για δυο-τρία χιλιόμετρα ακόμα ως το σπίτι του Σπύρου στο Χαλάνδρι...

Καλή Κυριακή...

Και ...Κάτσε καλά !!!!

[μουσική συλλογή] Καλοκαιρινά...

πρώτη δημοσίευση στις 17.07.2009
Για μια σινιόρα που αιωρείται μεταξύ του θεράπουσα και του θεραπαινίδα...
Για μια άλλη, μικρή αυτή, που αποφάσισε ότι ξέρει αρκετά για να την φωνάζουν πολιτική επιστήμονα αλλά δε θα την πείραζε καθόλου να ξέρει και από πολίτικη κουζίνα...
Για μια τρίτη που πάλεψε με νύχια και δόντια να κατακτήσει την αυτονομία της για να μπορεί να διαλαλεί με όλη της την ανάσα ότι δεν άγεται αλλά ακολουθεί αυτοβούλως τον κόουτς...
Για την άλλη που ως βέριταμπλ ...δίβα δεν μπορεί χωρίς τον στρατηγό της...
Για μια συγγραφέα που το παλίμψηστο της βγήκε παιχνίδι να ταιριάζει αρμονικά με την παιχνιδιάρικη φύση της...
Για την «Πετροβασίλη» και την «Γιαδικιάρογλου», με τα υπέροχα μάτια και τη δυνατή καρδιά...
Για την ...φαρμέρισα, την κομπιουτερού, την καθηγήτρια, την φοιτήτρια, την πρώην, την επόμενη, επώνυμη κι ανώνυμη και γενικώς...
Για αυτή που έχω δίπλα μου καθημερινά...
Για αυτή που σκέφτομαι στα δύσκολα...
Για αυτή που της δίδαξα ότι με άφησε...
Για αυτή που εκπαίδευσα σε όσα ήθελε...

un LocoMondo και ένα Καλοκαίρι...



Σήμερα που η ζέστη ανεβαίνει απολαύστε ένα όμορφο Καλοκαίρι... Αυτουργός του ένας τρελός κόσμος... Un mondo loco... Locomondo...

υ.γ. ακολουθεί CDάκι με καλοκαιρινά... και με αφιερώσεις...

Οι στίχοι του Καλοκαιριού...
Πιο καυτός από ποτέ, ο ήλιος καίει
Δώσε μου λίγη δροσιά, το σώμα λέει
Όλα είναι ζάλη, θα βουτήξω πάλι
Μήπως σβήσω του κορμιού την πυρκαγιά

Πιο καυτά από ποτέ τα φιλιά σου
Βγαίνεις έξω απ' το νερό, τινάζεις τα μαλλιά σου
Είσαι οπτασία, οργιάζει η φαντασία
Και να θέλω δεν μπορώ ν' αντισταθώ

Το καλοκαίρι
Ιδρωμένα σεντόνια το μεσημέρι
Το καλοκαίρι
Το μαυρισμένο σώμα σου με καλεί
Πες μου κάτι
Φιλιά από ήλιο και αλάτι
Το καλοκαίρι
Και 'συ το δώρο που μου 'χει φέρει

Πιο καυτό από ποτέ το κορμί σου
Μου φωνάζει από παντού είμαι δική σου
Τα μάτια κλείνω, διψώ και πίνω
Του μαυρισμένου σου κορμιού τα μυστικά

Το καλοκαίρι
Ιδρωμένα σεντόνια το μεσημέρι
Το καλοκαίρι
Το μαυρισμένο σώμα σου με καλεί
Πες μου κάτι
Φιλιά από ήλιο και αλάτι
Το καλοκαίρι
Και 'συ το δώρο που μου 'χει φέρει

YA MAN

Τ' είν' αυτό που σε ομορφαίνει
Τ' είν' αυτό που απο μέσα σου βγαίνει
Τ' είν' αυτό που όλο καινούρια μου μαθαίνει
Πες μου τ' είν' αυτό που με ξετρελαίνει
Όταν βρεγμένη το μαγιό σου στ' αμάξι φορούσες
Τα όμορφα σου πόδια στο παρμπρίζ ακουμπούσες
Γελούσες, απορούσες, ποτέ να μην με ξυπνούσες
Απ' το όνειρο που ζούσα και που ζούσες

Το καλοκαίρι
Ιδρωμένα σεντόνια το μεσημέρι
Το καλοκαίρι
Το μαυρισμένο σώμα σου με καλεί
Πες μου κάτι
Φιλιά από ήλιο και αλάτι
Το καλοκαίρι
Και 'συ το δώρο που μου 'χει φέρει
Το δώρο που μου 'χει φέρει
Καλοκαίρι(x3)
Το δώρο που μου 'χει φέρει
Καλοκαίρι(x3)

[μουσική συλλογή] Τοπίο μυστικό...

Τοπίο μυστικό... τοπίο που αλλάζει, κάθε που βραδιάζει...
Ένα τοπίο γύρω από μια φωτιά... ή καλύτερα χίλια τοπία γύρω από χίλιες φωτιές...
Ένα τοπίο που αποκτά ήχο από μια βραχνή φυσαρμόνικα, που αποκτά χρώμα από ένα λευκό γιασεμί...
Παίξε βραχνή μου φυσαρμόνικα, γι' αυτούς που 'ρθαν απόψε εδώ πέρα...
Ένα τοπίο που κυριαρχούν οι αισθήσεις... και οι παραισθήσεις... αχ ουρανέ...
Ένα τοπίο πρωινό... ή μήπως της νύχτας;;
Περνούν οι μέρες χάνονται, τις νύχτες σκέφτομαι κοντά μου να σε φέρω...
Να δω τα μάτια σου, ένα φως μακριά, να ψάξεις τα σημάδια μου...
Μην το ψάχνεις, δεν πειράζει... το πολύ μαζί σκοτώνει...
Κι όλο αυτό δεν είναι παρά ένα παραμύθι, ένα τοπίο μυστικό, το λεωφορείο «ο κόσμος»...
Κι εσύ μια πεταλούδα, μια πεταλούδα της νύχτας...
Που σου χρωστάω ένα τραγούδι... αυτό το τραγούδι...
Κι η θάλασσα μου λέει από τα βάθη της, εσύ θα ’σαι για πάντα η αγάπη της...
Παίξε βραχνή μου φυσαρμόνικα, ποιος ξέρει τώρα πια αν με θυμάται...
Τώρα μένω μόνος μου... και το τσιγάρο βαρύ...
Που να ’σαι...;; Όπου και να΄σαι καληνύχτα...
Κι άσε τη μουσική να σε συνοδεύει...
Να ντύνει τη νύχτα σου με χρώματα...
Να χτίζει παραμύθια στα όνειρα σου...
Η νύχτα κρατάει ακόμα...
Σαν το παράπονο στη φράση «εδώ και τώρα»...
Όπως ένα τοπίο μυστικό, αντικριστά στο κύτος...

Φτιαγμένη ένα χρόνο πριν [06.2009], η μουσική μου συλλογή «Τοπίο μυστικό» βλέπει απόψε το φως ...της νύχτας.
Άστρα μη με μαλώνετε, που τραγουδώ τη νύχτα...
Οι επιλογές μου, εικοσιτρεις το σύνολο, είναι –μία μία- οι παρακάτω:

01. Παίξε Βραχνή Μου Φυσαρμόνικα [Χάρης & Πάνος Κατσιμίχας]
02. Η μπαλάντα των αισθήσεων [Βασίλης Λέκκας]
03. Να μ' αγαπάς [Ελένη Τσαλιγοπούλου]
04. Άστρα Μη Με Μαλώνετε [Μανώλης Λιδάκης]
05. Λευκό Μου Γιασεμί [Έλλη Πασπαλά]
06. Πρωινό [Διονύσης Σαββόπουλος & Αφροδίτη Μάνου]
07. Λεωφορείο "Ο Κόσμος" [Κώστας Χατζής]
08. Η πεταλούδα της νύχτας [Μαργαρίτα Ζορμπαλά]
09. Που να 'σαι [Τάνια Τσανακλίδου]
10. Τα μάτια σου [Μανώλης Μητσιάς]
11. Του έρωτα σημάδι [Ελένη Τσαλιγοπούλου]
12. Η μπαλάντα του Ουρί (αχ ουρανέ) [Βασίλης Λέκκας]
13. Το λιμάνι [Αναστασία Μουτσάτσου]
14. Το Τσιγάρο Βαρύ [Μελίνα Ασλανίδου]
15. Υπάρχει ένα φως μακριά [Άλκηστις Πρωτοψάλτη]
16. Αυτό το τραγούδι στο χρωστάω [Μανώλης Λιδάκης]
17. Μην το ψάχνεις δεν πειράζει [Δήμος Μούτσης]
18. Τώρα Μένω Μόνος Μου [Δημήτρης Μπάσης]
19. Το πολύ μαζί σκοτώνει [Χάρις Αλεξίου]
20. Χίλιες Φωτιές [Γιώργης Χριστοδούλου & Nένα Bενετσάνου]
21. Της Ζωής Το Μονοπάτι [Μελίνα Ασλανίδου]
22. Παραμύθι [Ορφέας Περίδης]
23. Μυστικό τοπίο [Δ. Σαββόπουλος με Λάντσια, Κιουρτσόγλου]

Όσοι δεν μπορείτε να βρείτε όλα τα τραγούδια στη δισκοθήκη σας, μπορείτε να βρείτε και να κατεβάσετε το μυστικό τοπίο που έφτιαξα εδώ [mp3@128kbps-περιέχει εξώφυλλο-χωρίς password]

Καλή ακρόαση...

Fire... ή η αξία του κυνηγού!!

 

Fire - Bruce Springsteen and the E Street Band...

I'm driving in my car, I turn on the radio
I'm pulling you close, you just say no
You say you don't like it, but girl I know you're a liar
`cause when we kiss, fire

Late at night I'm takin' you home
I say I wanna stay, you say you wanna be alone
You say you don't love me, girl you cant hide your desire
'cause when we kiss, fire

You had a hold on me, right from the start
A grip so tight I couldn't tear it apart
My nerves all jumpin' actin' like a fool
Well your kisses they burn but your heart stays cool

Romeo and Juliet, Samson and Delilah
Baby you can bet their love they didn't deny
Your words say split but your words they lie
'cause when we kiss, fire.

(προτιμώ τη live ερμηνεία, ταιριάζει καλύτερα με τον τίτλο...)

Για χαλάρωση ...bouree!!



Ομολογουμένως ήταν μια τρελή βδομάδα... Και σχετικά παραγωγική, παρά τις αντιξοότητες... Όσο μπορούμε να μιλήσουμε δηλαδή για παραγωγικότητα μέσα σε αυτό το ηλίθιο αρρωστημένο κλίμα που μας έχουν υποχρεώσει να ζούμε οι διάφοροι φαιδροί κρατικοδίαιτοι... Τέλος πάντων...

Το αποφάσισα, αύριο θα φύγω από την πόλη, ένα τριήμερο ξεκούρασης κοντά στη θάλασσα είναι ότι χρειάζομαι, την άλλη εβδομάδα τρία σημαντικά ραντεβού και ένα ταξίδι υπόσχονται μέρες πλήρεις κοπώσεως...

Απόψε λοιπόν έψαξα μια ακόμα ευκαιρία να χαλαρώσω, και τη βρήκα (τι πρωτότυπο!!!) στη μουσική. Εδώ ακριβώς μπαίνετε εσείς: σας σκέφτηκα ακροατές και αναγνώστες μου!! Σας σκέφτηκα την ώρα που το σύγχρονο ηλεκτρόφωνο (το mp3 player ντε...) άρχισε να αραδιάζει μία μία τις νότες και τα ακόρντα του Jon Lord (τέως Deep Purple) και του Bouree από τον προσωπικό του δίσκο Sarabande (1975), μιας ομολογουμένως εμπνευσμένης δουλειάς που ταιριάζει τη συμφωνική ορχήστρα και τη ροκ μπάντα...

Και αφού σας θυμήθηκα, έψαξα και το βρήκα στο YouTube για να το μοιραστώ μαζί σας. Το τραγούδι αυτό (και όλον τον δίσκο) το είχα πρωτακούσει μαθητής σε μια βραδινή εκπομπή του Πητ Κωσταντέα στο κρατικό ραδιόφωνο, Rock Club λεγόταν αν θυμάμαι καλά, έβγαινε στον αέρα δυο φορές τη βδομάδα, Τρίτη και Πέμπτη στις εννιά (ή ίσως στις 10)...

Τότε τα ακούσματα μου κινούνταν σε πιο mainstream rock ήχους, άκουγα Stones, Beatles, Who, Gallagher, Zeppelin, Purple, Pink Floyd... Ακολούθησε, όπως καταλαβαίνετε η εποχή των αναζητήσεων, η εποχή των ορχηστρικών Purple, της ψυχεδέλειας, της μη συμβατικής μουσικής που με βοήθησε να ελευθερώσω σε μεγάλο βαθμό τη σκέψη μου, το μυαλό μου...

Ο σκοπός είναι παραδοσιακός μπαρόκ και μάλιστα ο Jon Lord σχολίαζε στο εξώφυλλο της πρώτης έκδοσης σε δίσκο βινυλίου: «The theme behind the music on this album is that of a baroque dance suite. A form of music which was brought to its highest level by Bach».

Έχοντας κάνει το σχετικό ψάξιμο, θα σας προσθέσω ότι το Bouree είναι ένας παραδοσιακός χωρός στη Γαλλία, μάλιστα ο Bach εμφανίζεται να έχει συνθέσει αρκετά Bouree. Ίσως κάποιο από αυτά να ήταν και η πηγή έμπνευσης του Jon Lord. Για την ιστορία, η κιθάρα που θα ακούσετε στο μοναδικά μελωδικό σόλο στο μέσο περίπου του κομματιού είναι του Andy Summers, κιθαρίστα αργότερα των Police.

Όσο για αυτούς που κάνουν κέφι να ψάχνουν και να συγκρίνουν μπορούν να αναζητήσουν κοινά ακόρντα και σκοπούς του Bouree του Jon Lord, στο Bouree των Jethro Tull.



Είναι μια ροκ διασκευή του Ian Anderson, βασισμένη στο «Suite in E Minor for Lute» του Johan Sebastian Bach. από το άλμπουμ «Stand Up» (1969) των Jethro Tull, άκουσμα μεταγενέστερο, των φοιτητικών μου χρόνων, από έναν ραδιοερασιτέχνη ροκά στα Γιάννενα που σπούδαζα. Προσέξτε το φλάουτο, κυριαρχεί και δημιουργεί τη χάρη και την ελευθερία του χορού, ενώ οι κιθάρες, το μπάσο και τα drums δένουν τον ήχο σε ένα δυναμικό και όμορφο σύνολο.

Σας εύχομαι καλή ακρόαση !! Και καλή χαλάρωση !! Και καλό Σαββατοκύριακο...

Ο τρελλός...



Λοιπόν... Κατόπιν σύντομης και ωρίμου σκέψεως αποφάσισα ότι είναι καλύτερα να είμαι λιγουλάκι τρελός, λιγουλάκι αντισυμβατικός, λιγουλάκι ανατρεπτικός αλλά πάντα σταθερός στην άποψη μου και την έκφραση της, πάντα ανοιχτός σε ερεθίσματα και προκλήσεις, πάντα δεκτικός σε σκέψεις και επιχειρήματα...

Κι επειδή αποφάσισα όλα αυτά, αποφάσισα να το «γιορτάσω», ανασύροντας και ακούγοντας έναν από τους παλιούς και λιγότερο γνωστούς τρελλούς της ελληνικής δισκογραφίας, τον Τρελλό από τους Daltons (όχι του Λούκυ Λουκ, τους άλλους, τους δικούς μας...), ένα από τα παλιά 45άρια της ελληνικής ροκ σκηνής του '70.

Συνθέτης του ο Μάκης Παπανικολάου, στιχουργός ο Τάκης Ζυγούμης. Ήταν η Α' όψη από το πρώτο δισκάκι ενός συγκροτήματος που έγινε περισσότερο γνωστό αργότερα το 1972 με την ελληνόφωνη διασκευή του «Γιεζαέλ» των Ιταλών Delirium...
O Τρελλός (The Daltons)

Φορούσε άσπρο τρύπιο παντελόνι
γραβάτα ροζ και πράσινο σκουφί
τη μέρα χόρευε και τραγουδούσε
τρελλό τον φώναζαν και απορούσε

Σ' ένα υγρό δωμάτιο κάθε βράδυ
με το φεγγάρι απάνω συντροφιά
και σαν τον βλέπανε που του μιλούσε
τρελλό τον φώναζαν και απορούσε

Στον κόσμο τώρα χρόνια μοναχός του
κανείς δε μίλαγε για συγγενείς
το φως και τα λουλούδια αγαπούσε
τρελλό τον φώναζαν και απορούσε

Το κομματάκι το γνώρισα αρκετά χρόνια μετά, στα τέλη της δεκαετίας του '80, και το αγάπησα για τον καταπληκτικό συνδυασμό του φλάουτου, που ως τότε είχα συνδέσει με τον Ian Anderson και τους Jethro Tull...

Σε σημείο που, αφού άκουσα τον Τρελλό και ελλείψει You Tube, mp3s και οικονομικών πόρων, να περάσω ένα ολόκληρο απόγευμα «φιλοξενούμενος» στο δωμάτιο δισκοθήκη ενός φίλου ακούγοντας ένα ένα όλα τα βινύλια των Tull για να ανακαλύψω την ...αντιγραφή.

Σας αφήνω όμως τώρα να ακούσετε το τραγουδάκι, πάω στο φως και τα λουλούδια μου... σας χαιρετώ, κι εγώ, ο τρελλός, και το άτομο μου... μπουρδουμπλούμ...

...τραγουδήστε στο φως, στη ζωή!!



«εξαφανίστηκες»... έτσι άρχισε η κουβέντα της επανασύνδεσης με τον Κώστα, έναν παλιό καλό φίλο με τον οποίο είχαμε να μιλήσουμε πάνω από πέντε χρόνια... «εσύ εξαφανίστηκες», απάντησα... γελάσαμε... μεγαλόφωνα, ντόμπρα, με όλο μας το σώμα, όπως γελάνε οι άντρες, οι φίλοι, στο δρόμο για τον πλησιέστερο φραπέ, την πλησιέστερη μπύρα...

η ζέστη του μεσημεριού δε μας εμπόδισε διόλου... είχαμε ζήσει και μεγαλύτερες, τότε που νέοι δημοσιογράφοι παλεύαμε να αποδείξουμε ότι αξίζουμε κάτι περισσότερο, προσπαθώντας να αναδείξουμε τις δουλειές που άλλοι παρατούσαν ως ανάξιες λόγου...

δυο μεγάλες μπύρες μετά, είχαμε ξαναβρεί το νήμα της ζωής... το νήμα αυτό που κόπηκε όταν εγώ πήγα φαντάρος και ο Κώστας, μεγαλύτερος και ήδη παντρεμένος, αποφάσισε να γυρίσει στο νησί του και να ασχοληθεί με τις εκδόσεις και τις γραφικές σχέσεις... το νήμα αυτό που ενώθηκε ξανά εκείνο το καλοκαιρινό απόγευμα...

το τι είπαμε μας ανήκει αποκλειστικά... είναι δικό μας και δεν το εκχωρούμε... έτσι είναι συνήθως οι άνδρες... κρατάνε μυστικά... λίγα και καλά... και δεν τα μοιράζονται ούτε με τον εαυτό τους, απλά αναθέτουν τη φύλαξη τους, το πέρασμα τους στην άλλη γενιά ο ένας στον άλλο, ο φίλος στον φίλο...

όχι τον όποιο, τον τυχαίο φίλο, τον περιστασιακό, αλλά τον φίλο αυτό που έχει δεθεί στα δύσκολα, στο τελευταίο τσιγάρο, στην τελευταία γουλιά ποτό, στο τελευταίο κατοστάρικο, που αρνήθηκε να βάλει μια γκόμενα πιο πάνω από τον φίλο του, που δοκιμάστηκε και πέτυχε... και γι' αυτό μένει φίλος στο πέρασμα του χρόνου...

θα αναρωτηθείτε τι σχέση έχει ο Βλάσης Μπονάτσος, οι Πελόμα Μποκιού και ο «ύμνος στη ζωή» με εμένα και τον Κώστα... ήταν το τραγούδι που ακούσαμε και τραγουδήσαμε εκείνο το χειμωνιάτικο ξημέρωμα, στην ανατολή του ήλιου, καπνίζοντας μόνοι το τελευταίο τσιγάρο στη γέφυρα της Χαλκίδας...

το θυμηθήκαμε ξανά εκείνο το απόγευμα...

θυμηθήκαμε το ενστικτώδες παιχνίδι στο φανάρι του Καλλιμάρμαρου... θυμηθήκαμε το κυνηγητό στην Κηφισίας, μια εμείς μπροστά, μια αυτές, βγαλμένο θαρρείς από ταινία του Μπελμοντό... θυμηθήκαμε το μπαράκι στον τροχονόμο, το πρώτο που βρήκαμε στο δρόμο μας, την αμηχανία της αρχής, το πηγαίο γέλιο αμέσως μετά και, αργότερα, τη βιαστική καληνύχτα τους που έκοψε βάρβαρα τα όνειρα μας κάπου μετά την Εκάλη...

εκεί που αποφασίσαμε ότι στη ζωή ομορφιά έχουν πρώτα πρώτα οι στιγμές που ζεις με τον φίλο... εκεί που αποφασίσαμε ότι έχουμε βενζίνη ως τη Χαλκίδα και ότι δεν έχουμε δει ποτέ την ανατολή από τη γέφυρα...

τα θυμηθήκαμε ξανά εκείνο το απόγευμα...

«Νύχτα που φεύγει και φέρνει την αυγή...», έπιασε πάλι τον σκοπό ο Κώστας, «λόγια που λέει μια φωνή...» έσπευσα να συμπληρώσω... και ξαναγελάσαμε που είδαμε κεφάλια γύρω μας να γυρνάνε όταν αρχίσαμε ξανά να σιγοψιθυρίζουμε το ρεφραίν... «Πέθανε η μάνα, γεννιέται το παιδί, πλημμυρίζει χαρά όλη η γη, τραγουδήστε στο φως, στη ζωή»... Όπως τότε, εικοσιδύο χρόνια πριν...

Πρέπει να κάνουμε πάρτυ...



Λοιπόν, μερικά τραγούδια από μόνα τους βγάζουν αισιοδοξία!! Και όταν υπάρχει αισιοδοξία και χαμόγελο, υπάρχουν και σοβαρές πιθανότητες να βγει κάτι καλό...!!! Σε κάθε περίπτωση, πρέπει να κάνουμε πάρτυ !!! Μπορεί να μην έχουμε σπιτικά φαγητά και κορίτσια καυτά, αλλά εν μέσω κρίσης, πρέπει να πετύχουμε να «σκοτώσουμε» τον μεγαλύτερο εχθρό, το φοβισμένο μας εγώ, να βρεθούμε με ανθρώπους, να εξηγήσουμε ποιοι είμαστε και τι κάνουμε, να δώσουμε και να πάρουμε, να βοηθήσουμε και να βοηθηθούμε...!! Αυτή είναι η βασική αρχή της οικονομίας, αυτό που μετράει είναι αυτό που μπορούμε πραγματικά να προσφέρουμε, προϊόν ή υπηρεσία, αυτό πρέπει να σκεφτούμε σοβαρά και ...να κάνουμε πάρτυ!!

Μπορεί το τραγούδι από τη σειρά «Μίλα μου βρώμικα» να εκφράζει μια συγκεκριμένη παρέα μιας τηλεοπτικής σειράς, απόψε όμως που γύρισα στο σπίτι και το άκουσα, κουρασμένος ή καλύτερα εξουθενωμένος μετά από 16 ώρες «τρεξίματος», μου έφτιαξε τη διάθεση, με ανέβασε...!!! Έτσι παρά την κούραση αποφάσισα να ψάξω να το βρω και να γράψω...!! Και πάρτυ μπορεί να μην κάνω απόψε, αλλά από αύριο θα έχουμε πάρτυ καθημερινά, μόνο που το δικό μας πάρτυ θα λέγεται business networking. Όσοι πιστοί προσέλθετε, γιατί όσοι προσέλθετε δεν θα ζημιωθείτε!! Αυτό το καλοκαίρι θα προσπαθήσω να πηγαίνουμε από ανατροπή σε ανατροπή...!! Και να κάνουμε πάρτυ...!!! Διαδικτυακά, φυσικά, σε βεράντες, σε μπαρ, σε ρουφ γκάρντεν, σε εστιατόρια, σε μεζεδοπωλεία, παντού όπου μπορούμε να βρεθούμε, να γνωριστούμε, να μιλήσουμε και να βρούμε ευκαιρίες να γίνουμε πραγματικά καλύτεροι, οι κυρίαρχοι του παιχνιδιού...!!!

Τη μουσική και τους στίχους του τραγουδιού έγραψαν ο Γρηγόρης Κόλλιας και η Μυρτώ Κοντοβά, και συμμετέχει όλο το βασικό κάστ της σειράς ήτοι οι Γεράσιμος Γεννατάς, Μαρία Κωνσταντάκη, Δημήτρης Αγαρτζίδης, Γιάννης Σπαλιάρας, Κλέλια Ρένεση, Μάρα Μπαρόλα, Γιώργος Κοψιδάς, Βασιλική Κακοσαίου.

Carnival... Καρναβάλι...



Quiz:
Πως λέγεται αυτός που ενώ φέρει 100% ευθύνη για το ότι δεν μπορεί να ρυθμίσει και να εξασφαλίσει ούτε τα στοιχειώδη στα του οίκου του μεταθέτει με αριστοτεχνικό τρόπο το 100% των συνεπειών των παραλείψεων του σε άλλους;;

Παρακαλώ οι απαντήσεις σας να μην περιέχουν τη λέξη «καρναβάλι» ή παράγωγα της, αρκεστείτε στη μουσική που σας χάρισα μέρες που είναι και που συμβαίνουν πλείστα όσα (π.χ. εκλογές πρυτάνεων στα ιδρύματα...), πολλά δε εξ' αυτών κωμικοτραγικά.

Για την ιστορία, το τραγούδι είναι ένα από τα πλέον όμορφα της Βρετανικής μουσικής σκηνής, το Carnival από τους Cardiigans. Χαρείτε το...
Σημείωση: όσοι έχετε την ακατανίκητη όρεξη να απαντήσετε «Έλλην πανεπιστημιακός» παρακαλώ θερμά, σχεδόν εκλιπαρώ, να ...μην το ξανασκεφτείτε.

Δώρο γλυκιά μου...



Σκηνή πριν από λίγη ώρα στο κέντρο της πόλης, στις παρυφές των Εξαρχείων...

Η κυρία (δεσποινίς παρακαλώ...), ευειδής και χυμώδης, νεαρή, ξανθιά, με τα πληθωρικά τετραγωνικά σάρκας να συναγωνίζονται ποιο θα καταλάβει πρώτο κάποιο από τα λιγοστά τετραγωνικά (εκατοστά;;) υφάσματος που ...βρέθηκαν (τυχαία; δεν νομίζω...) εκεί...!!

Ο κύριος, γραφική φυσιογνωμία, γνωστός clochard της περιοχής, διαβιών δια της ελεημοσύνης κατοίκων και καταστηματαρχών όταν δεν περισσεύει κάποιο μεροκάματο, έχει βγει την βόλτα του στα πέριξ, δια να αλλάξει τον αέρα του...

Όταν...

Όταν βλέπει, χωνάκι παγωτό να εισέρχεται ηδυπαθώς είς τα χείλη της κυρίας (δεσποινίς παρακαλώ...) και κατόπιν να εξέρχεται ωθούμενο από υγρήν γλώσσαν γλείφουσα την κορυφή του παγωτού και όλο αυτό υπεράνω σώματος φιδίσιου και σετ γλουτών (τα τετραγωνικά που λέγαμε στην αρχή) δονουμένων δεξιά αριστερά...!! Η σκηνή εύγλωττος, οπότε δεν περιγράφω περαιτέρω διότι ήδη κινούμαι στα όρια του νόμου περί ασέμνων...

Η ατμόσφαιρα λοιπόν αλλάζει αίφνης... Ο αγαπητός μας clochard κορδώνεται, φτιάχνεται και αρχίζει να τραγουδά, σεινάμενος κουνάμενος, παρακολουθών και ακολουθών εξ αποστάσεως την κυρία (δεσποινίς παρακαλώ...):

γιό λοΐ γιό λοΐ γιό λοΐ τι τι τι
γιό λοΐ λο λοΐ τι τι
αδελφοί γρασίδη,
είδη καπνιστού,
όλων των ειδών τα είδη,
αδελφοί γρασίδη,

και στο καπάκι...

πάρε μου μια πίπα δώρο γλυκιά μου
για τα γενέθλια μου
πάρε μου μια πίπα δώρο γλυκιά μου
για τα γενέθλια μου

Το φιλοθεάμον κοινό, καταστηματάρχες, περαστικοί και κάποιοι οδηγοί που περίμεναν στο φανάρι, συνειδητοποιούντες το θέμα και το θέαμα και ξεπερνώντας τον αρχικό δισταγμό, στήνει αυτοστιγμεί μια μικρή παράσταση επί δρόμου και πεζοδρομίου, συνοδεύοντας τον αυτοσχέδιο βάρδο...

γιό λο λοΐ λο λοΐ λο λοΐ τι τι
γιό λο λοΐ λο λοΐ τι τι...

Ως άλλοι αλπικοί βουβαλόπαιδες... (εκεί ακούγονται μέρα μεσημέρι τοιούτοι αλαλαγμοί...)

Η δε κυρία (δεσποινίς παρακαλώ...) αντιληφθείσα ότι ως άλλη μούσα, ...αλπινίστρια αυτή, ενέπνευσε πλείστους Αθηναίους «βουβαλόπαιδες» προς συριγμούς και αλαλαγμούς, και έχουσα τελειώσει το προεξέχον του χωνακίου παγωτό, έριξε μια φαρμακερή ματιά στον clochard και την αυτοσχέδια κομπανία του, δάγκωσε δυνατά και ηχηρά ένα μεγάλο κομμάτι από το χωνάκι (άουτς...) και έστριψε στη γωνία...

Κι μείναμε με το τραγουδάκι... Το οποίο ευτυχώς ευρέθη στο youtube (άτιμη εφεύρεση...) για να μπορέσετε να ξαναδιαβάσετε την παραπάνω ιστορία ακούγοντας το... Και συμμετέχοντας έστω και εκ του μακρόθεν στην κομπανία του clochard μας...



Για την ιστορία, το τραγουδάκι μας έχει στίχους και μουσική Λογό (Γιάννη Λογοθέτη), τραγουδήθηκε από τον Θείο Μήτσο (Δημήτρη Πουλικάκο) και -οι έχοντες- μπορούν να το βρουν στον δίσκο βινυλίου «Ελλαδέξ» που κυκλοφόρησε το 1975 ο Γιάννης Λογοθέτης.

Οι προσεκτικοί και έχοντες μνήμη θα διακρίνουν στο εξώφυλλο του δίσκου σκίτσο ομοιάζον του γνωστού παρουσιαστή Άλκη Στέα, ο οποίος την εποχή εκείνη διαφήμιζε γνωστό απορρυπαντικό από τηλεοράσεως...

Κάπου υπάρχει θεός...



Ο χορός των σκύλων

Στίχοι: Νίκος Γκάτσος
Μουσική: Μάνος Χατζιδάκις
Πρώτη εκτέλεση: Μάνος Χατζιδάκις & Αλίκη Καγιαλόγλου

Μάνος Χατζιδάκις:
Πέντε σκύλοι πεινασμένοι μια ζωή βασανισμένοι
μέσα σε βρισιές και γιούχα βάλανε καινούργια ρούχα
και με γιορτινή φορεσιά
βγήκαν να πάνε βόλτα στου παράδεισου την πόρτα
πίσω από την παλιά εκκλησιά

μέσα στην ζωή ποτέ μη ζητάς να βρεις ποίος είναι ο δικαστής
να περπατάς και πάντα να κοιτάς που θα πας να κρυφτείς

μεσ στην ερημιά του κόσμου ένα χέρι γράφει εντός μου

Αλίκη Καγιαλόγλου:
κάπου υπάρχει θεός

Μάνος Χατζιδάκις:
Πέντε πεινασμένοι σκύλοι στου παράδεισου την πύλη
περίμεναν απ τους πρώτους για να στήσουν το χορό τους
μα προτού η αυγή χαράξει στου ουρανού την Αγια τάξη
χωροφύλακες άγγελοι τους κρέμασαν στο τσιγκέλι

μέσα στην ζωή ποτέ μη ζητάς να βρεις ποίος είναι ο δικαστής
να περπατάς και πάντα να κοιτάς που θα πας να κρυφτείς

φίλοι σκύλοι μη κλαίτε μεσ την σύμφορα να λέτε

Αλίκη Καγιαλόγλου:
κάπου υπάρχει θεός

Μάνος Χατζιδάκις:
κάπου υπάρχει θεός

Ένα τραγούδι τόσο μα τόσο επίκαιρο στις μέρες μας...

Ιδιαίτερα σήμερα που ένας από τους πεινασμένους σκύλους θα βάλει την καινούργια φορεσιά του και θα διαβεί το μεγάλο κατώφλι για να εξηγήσει στους συντρόφους του τα ανεξήγητα...

Όταν χαράζει...



Όταν χαράζει, ο πρώτος στεναγμός
βγαίνει απ' τα πιο σφιγμένα χείλη.
Σαν πεταλούδα στην κάμαρη πετά
ψάχνοντας άνοιγμα να φύγει.

Αν είσαι μόνος, αν είσαι αδύναμος
η χαραυγή θα σε ξεκάνει.
Έχει το μύρο, έχει τη σιγαλιά,
κι έχει τον ήλιο τον αλάνη.

Καινούρια μέρα, καινούριος ποταμός
στις εκβολές του θα προσφέρει
όσα χαθήκαν, όσα ξεχάστηκαν
κι όσα γι' αυτά κανείς δεν ξέρει.

Πίσω απ' τους λόφους, πίσω απ' τα βλέφαρα
υπάρχει τόπος και για σένα.
Χωρίς Βαστίλη, χωρίς ανάθεμα,
χωρίς τα χείλη τα σφιγμένα.

Ερμηνεία: Γιάννης Αγγελάκας
Στίχοι - Μουσική: Θανάσης Παπακωνσταντίνου
Δισκογραφία: Βραχνός Προφήτης (2000)

Υπέροχοι στίχοι, εξαιρετική ερμηνεία... Ένα τραγούδι που εκφράζει τη δύναμη και τη μαγεία που δίνει το χάραμα, η πιο όμορφη και επικίνδυνη στιγμή της μέρας... Τη δύναμη και τη μαγεία του ξεκινήματος της μέρας, της ώρας, της σκέψης, της έκφρασης, το ξέσπασμα της ζωντάνιας, της δημιουργικότητας, της χαράς...

Το τραγούδι αυτό έχει συνδεθεί με μια μικρή ιστορία, προσωπική, δηλαδή ενός φίλου...

Όταν πρωτοκυκλοφόρησε, ένας καλός φίλος συνεργάτης το είχε χαρακτηρίσει «ίσως το πιο θλιβερό τραγούδι που έχει ειπωθεί...». Δεν του άρεσε ποτέ το χάραμα, τα πρωινά τον γέμιζαν με αισθήματα ανάμικτα, σαν αυτά που προκαλεί η μίξη του τζουρά της ανατολής με την ηλεκτρική κιθάρα της δύσης, εκεί στο τέλος του τραγουδιού.

Είχε φτιάξει ένα σκηνικό συμβιβασμού. Ένιωθε ασφαλής, υλικά, έβρισκε γαλήνη, επίσης υλικά, δίπλα σε έναν άνθρωπο «λάθος, με λάθος συμπεριφορές, με λάθος εκφράσεις», έτσι μας έλεγε εκείνα τα -όλο και λιγότερα- απογεύματα που μια το Skippers' μια το Ostria φιλοξενούσαν τις αμπελοφιλοσοφίες της κοινωνικό-επαγγελματικής μας παρέας, εν μέσω φραπέ, μπύρας, τσίπουρου και κλαμπ σάντουιτς...

Και δεν του άρεσε, τον γέμιζε άγχος, που έπρεπε το πρωί να αφήνει αυτό το σκηνικό, να βγαίνει στον κόσμο, να δοκιμάζει και να αποδεικνύει τις, πολλές, ικανότητες της...

Χαθήκαμε με τις δουλειές και τα ταξίδια...

Κάποιο χρόνο μετά ο φίλος αποφάσισε να ξεσπάσει, ένα ξέσπασμα όμοιο με το ξέσπασμα της ηλεκτρικής κιθάρας στο τελείωμα του τραγουδιού, και να διεκδικήσει τη ζωή που είχε εκχωρήσει...

Ξαναβρεθήκαμε στην Πόλη, μήνες μετά το «ξέσπασμα» του, ένα δροσερό ανοιξιάτικο βράδυ. Την ώρα που το τελευταίο παγάκι έλιωνε μέσα στις τελευταίες σταγόνες ουίσκι της βραδιάς, μου είπε όλη την ιστορία, γεμάτη νοήματα δυνατά, κατανοητά μόνο για όσους έχουν βιώσει το τι θα πει στην κυριολεξία «σφιγμένα χείλη»...

Κι εκεί, εκείνο το χάραμα της Κυριακής, την ώρα που οι πρώτες αχτίδες του ήλιου ζωντάνευαν τον Βόσπορο στην άκρη των ματιών μας, ο φίλος σταμάτησε πια να μιλάει, έπιασε το κινητό του κι έβαλε το τραγούδι... Όταν χαράζει, ο πρώτος στεναγμός, βγαίνει απ' τα πιο σφιγμένα χείλη...

Όταν χαράζει... Τη στιγμή που οι ελπίδες πεθαίνουν και ταυτόχρονα γεννιούνται... Την ώρα που όλη η ζωή περνά από μπροστά μας... και ό,τι ζήσαμε και ό,τι σχεδιάζουμε να ζήσουμε...

Και ένιωσα ότι ο φίλος πια ήταν ανακουφισμένος, διαφορετικός...

Τερατάκια τσέπης...



Τερατάκια τσέπης...

O Λαυρέντης Μαχαιρίτσας & η παιδική χορωδία Σπύρου Λάμπρου σε ένα ρυθμό του Angelo Braduardi γραμμένο για μια ιταλική παιδική ταινία των '80's.

Μουσικά προτιμώ το πρωτότυπο, σαν σύνολο όμως η συγκεκριμένη διασκευή Μαχαιρίτσα είναι εξαιρετική, πέραν του γεγονότος ότι οι στίχοι είναι ένας «καθρέφτης» του middle life crisis στο οποίο είμεθα πλέον εκτεθειμένοι (ανεπανόρθωτα...) τόσο εγώ όσο και πολλοί φίλοι...

Οι στίχοι της διασκευής είναι του Ισαάκ Σούση.
Στα τριάντα σου
δεν κρατιόσουνα
για άνετος μου περνιόσουνα
τώρα στα σαρανταπέντε
πατριάρχης το 'χεις δει

Ούτε ειλικρινής
ούτε ανθρωπιστής
σαν ξοφλημένος αγωνιστής
που φοβάται το παιχνίδι
και το παίζει δικαστής

Τερατάκι της τσέπης
καθρεφτάκι της λύπης
κάποτε ήμουνα χίπις
και φρικιό και αντιεξουσιαστής

Τι καρνάβαλος
τι κανίβαλος
εγώ ο δικός σου αντίλαλος
πως θα γίνω σχεδιάζεις
μα απ' τη μύτη θα σου βγει

Πού το πάω εγώ
τι ζητάς εσύ
αν δεις σωστά την απόσταση
δεν θα έχεις στο τσεπάκι
έτοιμη τη συνταγή

Μα τι λες ρε μεγάλε
πόσο μου 'μοιασες σ' όλα
παικταρά παρ' τα μου όλα
άσε κάτι για τον ψυχαναλυτή

Γι' αυτό μη μιλάς
και μη μου κολλάς
για να το παίζεις χαζομπαμπάς
αν ζητάς κολλητιλίκια
μάθε να μη μου τη σπας

Στα τριάντα σου
δεν κρατιόσουνα
για άνετος μου περνιόσουνα
τώρα στα σαρανταπέντε
πατριάρχης το 'χεις δει

Συμφωνήσαμε και πατσίσαμε
κι αφού κι οι δυο
την πατήσαμε
συνεχίζουμε με κόντρες
μια σχέση τρυφερή

Και αφού κανείς
δεν ευθύνεται
αυξάνεται και πληθύνεται
του ανθρώπου η συμμορία
ζούγκλα οικογενειακή...

Ο δικός μου ο δρόμος...



Και μιας και θα βάζουμε μουσική, τι πιο χαρακτηριστικό από το πρώτο μουσικό θέμα που αποφάσισα να κάνω μουσική συλλογή... «Ο δικός μου ο δρόμος» του Πασχάλη Τερζή... Είναι η πρώτη πρώτη μουσική συλλογή που έφτιαξα, πίσω στο 2007, μια μίξη ελληνικού ροκ και ελληνικού μπλουζ, μια συλλογή που -παρά τις ατέλειες της- την αγαπώ όπως κάθε ταπεινός καλλιτέχνης αγαπά το πρώτο του δημιούργημα... Σας το χαρίζω...

Ο δικός μου ο δρόμος
Στίχοι: Εύη Δρούτσα
Μουσική: Γιώργος Θεοφάνους
Ερμηνευτές: Πασχάλης Τερζής

Τ’ όνομά μου μες στις λίστες απ’ τα πλοία
στα αεροπλάνα, στα φτηνά ξενοδοχεία,
η φυγή στο πρόσωπό μου χαραγμένη
και μου λες εσύ πως είμαστε δεμένοι.
Δεν μπορεί να με κρατήσει ο εαυτός μου
σε κανέναν δεν ανήκω, είμαι δικός μου.
Το σπασμένο ουρανό σου μη μου δώσεις,
σ’ αγαπώ κι έτσι μπορεί να μ’ εξοντώσεις
σ’ αγαπώ κι έτσι μπορεί να μ’ εξοντώσεις.

Ο δικός μου ο δρόμος
μ’ έχει χρόνια διαλέξει
στην οδό γράφει "μόνος"
επικίνδυνη λέξη.
Ο δικός μου ο δρόμος
δε μου δείχνει αστέρι
για αγάπη μου δίνει
μια βαλίτσα στο χέρι.

Στον αέρα τριγυρνάω δίχως λόγο
κι αγκαλιάζομαι τις νύχτες με το φόβο.
Ποιο κομμάτι γης μπορεί να με κρατήσει
αφού η σκέψη μου με έχει εξορίσει;
Διαδρομές πάντα στις ίδιες υποσχέσεις,
μη μου λες πως μ’ αγαπάς και θα με δέσεις.
Θα ξεφύγω απ’ της ζωής τις χαραμάδες
πάντα μόνος θα ’μαι μέσα σε χιλιάδες
πάντα μόνος θα ’μαι μέσα σε χιλιάδες.

Καλή αρχή...

Καλή αρχή... Από σήμερα ένα ακόμα blog αρχίζει την ευδόκιμο πορεία του στην ελληνική blog-όσφαιρα... Το Άτομο και οι μουσικές του... Στη διεύθυνση http://musicatomo.blogspot.com/

Εδώ λοιπόν Το Ατομο (toatomo.blogspot.com) θα ασχολείται με την αγαπημένη του μουσική... Θα γράφει σκέψεις και ιστορίες για τραγούδια που του αρέσουν, θα μοιράζεται μαζί σας βίντεο από το κανάλι του στο YouTube, θα σας χαρίζει τις μουσικές του συλλογές... Και θα περιμένει τα σχόλια σας, την αντίδραση σας, το χαμόγελο σας, τη χαρά σας...

Κι αν είμαι ροκ μη με φοβάστε, η μουσική είναι εδώ και χρόνια ένα κομμάτι από τη ζωή μου, από τότε που γυμνασιόπαιδες «φτιάχναμε κασέτες» με τον σχεδόν συνομήλικο ξάδελφο μου βάζοντας δύο κασετόφωνα απέναντι-απέναντι, ηχείο με μικρόφωνο, και επιβάλλοντας απόλυτη ησυχία στο ...πόπολο.

Ξεκινάμε λοιπόν... Και σας περιμένουμε... Όσους ενδιαφέρεστε για καλή μουσική... Μουσική που Το Άτομο μου κάνει κέφι... Μουσική από μένα για μένα και για σας... Καλως ορίσατε και καλή αρχή...

υ.γ. το κεντρικό μου blog «Το Άτομο, οι σκέψεις του κι αυτά που κάνει κέφι» θα εξακολουθήσει να «λειτουργεί» και θα φιλοξενεί είτε ατόφια είτε σε περίληψη και link τα σημαντικότερα από αυτά που θα γράφονται εδώ... Επίσης, και αυτό το blog θα αποκτήσει σύντομα δική του σελίδα στο facebook και -πάντα- οι δημοσιεύσεις θα περνάνε αυτόματα και από το προφίλ μου...